Vrijgezelle vrouwen en techniek

Met een blik vol leegte en onbegrijpelijkheid  staar ik naar mijn nieuwe, iets te fancy, koffiezetapparaat. Tien knopjes. Waar heeft hij dat in godsnaam voor nodig? Het is er eentje met een bonenmaler. Dat leek me wel passend in mijn nieuwe leven als werkende vrouw.
Maar omdat ik hem heb overgenomen van de vorige bewoonster zijn deze machine en zijn handleiding helaas niet meer samen. Dus moet ik het doen met gezond verstand. Technisch gezond verstand. Laat ik daar nu helaas niet mee gezegend zijn. Maar ik vind dat iemand met een universitaire (oké, en blond haar) dit gewoon moet kunnen. Dus met hernieuwde moed kijk ik naar het ding. De bonen heb ik er inmiddels in gedaan en ik druk op een paar knopjes. Er gebeurt niets, tuurlijk niet. Maar wanneer ik de stekker in het stopcontact gestoken heb, begint er toch eindelijk beweging in te komen. Ik heb inmiddels erge zin in koffie, dus dit is goed nieuws. Lees verder

14598449388_28030172e0_m

Gerda (58) en Wim (63)

(Dit is een vervolg op Gerda, 58 jaar van het thema De zoektocht)

Beste Gerda,

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen: Je bent de eerste vrouw op wie ik reageer. Het is niet zo dat ik nog geen andere leuke vrouw ben tegengekomen hier. Nee, de reden is dat ik anti-internetdaten ben. Ik ben eigenlijk nogal anti-internet over het algemeen. Het heeft namelijk mijn hele carrière verpest. Ik ben de trotse eigenaar van een boekenzaak, maar sinds de komst van het internet en de smartphone gaat het heel slecht. Die jongelui van tegenwoordig weten niet eens meer wat een boek is! Ze zijn vastgekleefd aan hun mobiele telefoon. Maar dit geldt niet alleen voor de jongelui. Ook ouderen stappen steeds vaker over op dat gekke machientje waar je bijna een vergrootglas nodig hebt om een letter te kunnen lezen.Een machientje waar je 1000 boeken tegelijk op kan zetten. Wie heeft er nu 1000 boeken tegelijk nodig?! Ik snap ze niet…Wat is er nu mooier dan een boek en de geur van gelezen papier. Mooier dan een bladzijde langzaam omslaan en steeds meer letters te zien die het vervolg van een verhaal onthullen. Het internet verpest het allemaal!
Je zult je wel afvragen, waarom heeft die cynische man zich dan toch ingeschreven op deze datingsite? Dat is een goede vraag. Het heeft vooral te maken met het feit dat ik nu 63 jaar ben en mijn pensioen wel heel dichtbij komt. Voor mij een angstige gedachte. Want wat moet ik zonder mijn boeken? Mijn boeken zijn mijn alles…Ik heb alles met ze gedeeld… Ik kan het niet aan om zonder mijn boeken alleen te zijn. En daarom ben ik op zoek naar een vrouw.
De reden dat ik nog niet op een andere vrouw heb gereageerd maar wel op jou, is omdat ik heel erg van gehaktballen houd. Nee, dat is natuurlijk een grapje (ik zag dat jij ook wat grapjes gemaakt had, dus het leek me wel zo gepast om dat ook te doen). Ik heb op jou gereageerd omdat ik heel erg kan meevoelen met dat men over je roddelt. Mij gebeurt dat namelijk ook. De enige klanten die ik krijg zijn blinde bejaarden die denken dat mijn winkel de supermarkt is, of tieners die zich vervelen en zin hebben om eens lekker iemand te lachen. Ze vinden mijn winkel een museum en mij een suffe oude man. Een suffe oude man met lelijke kleren. En net als bij jou hoor ik ze zeggen dat ze me eenzaam vinden. Stomme tieners, stomme cultuurbarbaren. Maar voordat ik uit mijn slof schiet houd ik maar op met schrijven over tieners en zal ik je wat meer over mezelf vertellen.
Naast het lezen van boeken heb ik nog meer hobby’s. Ik houd van klussen. Ik doe dat het liefst in mijn eigen tuinhuisje. Lekker een beetje timmeren en zagen. Dat zal ik dan wel op de zondag moeten doen, denk ik. Als jij je knutselclub hebt. Wandelen vind ik net als jij ook leuk om te doen. Als het maar niet te ver is,regent of kouder is dan 10 graden.
Daarnaast heb je wat wensen met betrekking tot je man en ik denk dat ik daar grotendeels wel aan kan voldoen. Je wilt allereerst iemand die lief is. Nu ben ik erg op mezelf en weet ik niet of ik kan zeggen dat ik een lieve man ben. Ik ben wel altijd erg lief voor mijn moeder, wat me meteen op je volgende punt brengt; een goede relatie met mijn moeder. Die heb ik. Mijn moeder is mijn trouwste klant. Oke, af en toe zelfs mijn enige klant. Ze komt elke dag even rondsnuffelen en koopt soms een boek zodat ik toch een beetje omzet maak.
Daarnaast wil je graag dat ik schone kleren draag. Nou, wassen doe ik 1 keer per week. Of eigenlijk doet mijn moeder dat. Op vrijdag neemt ze mijn vieze was mee die ze dan op zondag weer terugbrengt. Ik snap zelf gewoon niet zo goed hoe zo’n ding werkt. Maar mijn moeder is al oud en zal dus niet lang meer voor me kunnen wassen. Dat is een van de andere redenen dat ik op zoek ben naar een vrouw…
Een Skoda heb ik niet, maar ik hoop dat dat geen probleem is. Ik draag namelijk wel elke dag een spijkerbroek. En uit je profiel kon ik op maken dat je dat ‘een dolle boel’ vindt. Dat moet het gemis van de Skoda dan toch wel goed maken?
Je hebt het er ook over dat ik af en toe gek moet doen. Dat weet ik niet hoor. Ik houd niet zo van gek doen. Hoe gek wil je dat ik doe? En hoe gek doe jij zelf?

En houd jij eigenlijk van boeken? Jij hebt toch niet ook zo’n 1000boekenleesmachientje hè…?
En doe je een uitje door je gehaktballen? Dat vind ik namelijk wel het lekkerst.

Nou, goed. Ik hoop dat ik snel een antwoord van je krijg. Maar het is zondag dus je zal wel knutselclub hebben.

Groet,

Wim

2014-05-Life-of-pix-street-city-crosswalk

Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg

Met ferme pas loop ik naar de laatste dubbele lege plek in de trein. Ik vind dat wij lange mensen het recht hebben om in een 4zits een stoel tegenover ons vrij te hebben. Het is onmenselijk als wij onze lange stelten moeten opvouwen in een kwart vierkante meter.
Dus wanneer de conducteur op zijn fluitje blaast, houd ik een inwendig overwinningsdansje; het is weer gelukt! Ik strek mijn benen uit en vlij mezelf lekker neer ter voorbereiding op mijn drie kwartier durende reis.
Maar ik heb blijkbaar te vroeg gejuicht. Want daar komt hij aan. Twee meter lang, luid bellend en een arrogante houding. Hij aast duidelijk op de lege plek tegenover mij. Ik strek mijn benen nog eens extra om te laten zien dat hij echt niet op de stoel tegenover mij past. Maar hij negeert mijn gebaar en steekt zonder iets te zeggen, zonder me zelfs maar aan te kijken, zijn hand op en wuift mijn benen weg. Pardon? Hij wuift mijn benen weg? Ik kijk om me heen voor wat medeleven van mijn medereizigers, maar niemand schijnt het gezien te hebben. Daarom schuif ik met tegenzin mijn benen dan toch maar een beetje in. Maar ik doe dit uiteraard tergend langzaam. Zonder bedankje gaat hij zitten en belt er vrolijk verder op los.
Ik kijk hem boos aan. Heel boos. Enigszins verschrikt kijkt hij terug. Hij hangt zijn telefoon op en de 5 minuten daarop volgend kijkt hij nogal beteuterd en is duidelijk in gedachten verzonken. Hij lijkt te beseffen dat hij onredelijk is geweest en gedurende de rest van de reis probeert hij het goed te maken met geforceerde opmerkingen over het uitzicht en grapjes over de ongemakken van het lang zijn. Het lijkt zelfs alsof hij een poging tot flirten doet. De onhandigheid straalt ervan af. Ik begin al wat te ontdooien en constateer dat hij zonder twijfel nog vrijgezel is.
De dure kleren, het drukke bellen over belangrijke zaken en een blik die zegt ‘kijk mij eens succesvol zijn’, doen denken dat hij het allemaal goed voor elkaar heeft. Maar daar prik ik meteen doorheen. Hij is wanhopig op zoek naar een vrouw. Hoogstwaarschijnlijk heeft hij in al die wanhoop een vrouwenmagazine opengeslagen om hieruit een strategie te ontwikkelen. Maar pech voor ons, en pech voor hem, was dit het nummer ‘Vrouwen willen geen man die te lief is’. Met als gevolg dat hij nu denkt dat hij enorm aantrekkelijk is met zijn klootzakkerige houding, een houding die hem duidelijk niet is aangeboren. Maar zo simpel werkt het voor vrouwen  niet. Wij kennen geen zwart en wit. Er is altijd een nuance. Daarom besluit ik om de laatste minuten van mijn reis nog een paar keer heel boos naar hem te kijken om te laten zien dat dit niet de manier is om vrouwen te versieren.
Bij het opstaan laat ik quasi per ongeluk mijn eigen tijdschrift op zijn schoot vallen. Vanuit mijn ooghoek zie ik dat hij hem opraapt en de titel leest:  ‘2015 wordt het jaar van doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’. Het laatste dat ik hoor is dat hij een zucht van verlichting slaakt en alle spanning van de afgelopen jaren van zijn schouders glijdt.
Ik glimlach in mezelf en denk ‘hij komt er wel’.