Een dag niet gelachen…

Weet je waar ik echt van houd? Mensen die hardop lachen om iets. Daar kan ik echt van genieten. Mensen die iets oprecht zo leuk vinden dat het ze niet uitmaakt of iemand ze hoort. Ze moeten en willen lachen. Hoe groter en harder de lach hoe beter.

Maar er is één uitzondering. Eén situatie waarin ik er niet zo van kan genieten. Dat ik het zelfs haat. Heel erg haat. Wanneer mijn nieuwsgierigheid ondervoed en onbevredigd blijft. De situatie dat ik niet weet waar mensen om lachen. Ik kan me niets frustrerenders voorstellen dan dat.
Afgelopen week bevond ik me in zo’n – voor mij – moeilijke situatie. Ik zat in de trein. Hoezo? Ik hoef toch nooit meer met de trein nu? Nee, dat klopt. Maar ik kreeg last van ontwenningsverschijnselen. Voelde me wat ontheemd. Dus ik heb zomaar een kaartje gekocht en ben in een trein gaan zitten. Het voelde als thuiskomen. Ik snoof de herkenbare geur op en keek tevreden rond naar de mensen om me heen. Eindelijk had ik weer mensen te begluren en te analyseren.
Lees verder