Vrijgezelle vrouwen en techniek

Met een blik vol leegte en onbegrijpelijkheid  staar ik naar mijn nieuwe, iets te fancy, koffiezetapparaat. Tien knopjes. Waar heeft hij dat in godsnaam voor nodig? Het is er eentje met een bonenmaler. Dat leek me wel passend in mijn nieuwe leven als werkende vrouw.
Maar omdat ik hem heb overgenomen van de vorige bewoonster zijn deze machine en zijn handleiding helaas niet meer samen. Dus moet ik het doen met gezond verstand. Technisch gezond verstand. Laat ik daar nu helaas niet mee gezegend zijn. Maar ik vind dat iemand met een universitaire (oké, en blond haar) dit gewoon moet kunnen. Dus met hernieuwde moed kijk ik naar het ding. De bonen heb ik er inmiddels in gedaan en ik druk op een paar knopjes. Er gebeurt niets, tuurlijk niet. Maar wanneer ik de stekker in het stopcontact gestoken heb, begint er toch eindelijk beweging in te komen. Ik heb inmiddels erge zin in koffie, dus dit is goed nieuws. Lees verder

A Christmas Carol

Boodschappen. Lange rijen bij de kassa’s. Volle tassen die tegen het wiel van je fiets aan slijten en vervolgens scheuren. Rollende rollades over de grond.

Kerst. Oscar wordt er niet gelukkig van.

In een kring zitten en gezellig doen. Net doen alsof je de dubieuze hapjes van je nog dubieuzere tante lekker vindt. En dan zelf ook nog een heleboel moeten koken.

Nóg meer boodschappen. Kerst. Oscar vindt het vreselijk.

Maar om eerlijk te zien is het niet alleen Kerst dat Oscar vreselijk vindt. Nee, hij moppert eigenlijk over alles. Mopper, mopper. Steun, kreun. Het zijn vaak de enige geluiden die uit de mond van deze nors kijkende man komen.

Oscar is 52 jaar oud en woont alleen. Hij is groot en draagt lange jassen waarin hij zijn schouders altijd omhoog trekt. Zijn mondhoeken daarentegen trekt hij altijd omlaag. Boven die mond priemen donkere ogen die hij niemand een blik waardig gunt. Mopper, mopper. Steun, kreun.

Vanavond is het kerstavond. Zoals elk jaar zal Oscar op bezoek gaan bij zijn familie en neemt hij plichtsgetrouw een kalkoen mee. Niet Lees verder

Kerst door mijn roze bril – Schoonfamilie

Kerst met de schoonfamilie. Voor sommigen klinkt dat net zo in de oren als met je nagels over het krijtbord krassen; huiveringwekkend. Het lijkt bijna alsof er een clubje opgericht is voor mensen die het heerlijk vinden om hierover te zeuren en maanden voor Kerst al beginnen met clichés te verzamelen waaruit moet blijken dat het inderdaad vreselijk is.
Naar aanleiding hiervan besloot ik om met roze bril en al Kerst bij mijn schoonfamilie door te brengen. Ja, scherpe lezer, het klopt, ik heb geen schoonfamilie. Maar als je schrijft kan alles. Dus ook een imaginaire schoonfamilie om jullie te laten zien hoe Kerst met de schoonfamilie is wanneer je een roze bril draagt.
Lees verder

Het echte superfood

Ik heb het wel eens vaker gezegd. Ik ben niet van de quinoa.
Niet omdat ik elke keer over het woord struikel, wat overigens wel zo is. Maar gewoon, omdat ik nou eenmaal meer met een boterham heb.
En die bekentenis doen, is nogal gedurfd. Helemaal in de bloggerswereld waar quinoa tegenwoordig wordt verheven tot de heilige graal. Of graan. Maar toch doe ik het. Living on the edge. Lees verder