Generatiekloof in de liefde

Zomaar een zondag op de schommel met mijn nichtjes. De schommel waar ik als kind, en tevens als puber, uren op doorbracht. Mijn ene nichtje acht jaar, mijn andere nichtje net zes, zo vertelde ze trots. We vierden de verjaardag van mijn vader en mij. Een huis vol bezoek.
Maar nu hadden we wat privé-tijd nodig. Het was namelijk tijd om over jongens te praten.

Nonchalant leunde mijn acht jarige nichtje tegen de paal van de schommel.
‘Zeg, Sandrijn’, begon ze, ‘heb jij een vriendje?’ Meteen to the point, ik houd er wel van.
Toch was ik enigszins verbaasd en reageerde niet meteen.
‘Nou?’ vroeg ze ongeduldig.
‘Nee’ zei ik.
‘Ik wel’ zei ze trots. ‘Maar ik heb hem nog nooit ontmoet’. Ze kende hem, Nico, alleen van een foto. Een foto die haar oppas haar had laten zien. Het was de broer van één van de andere oppaskinderen. En volgens haar oppas ‘wel een typetje voor haar’.
Ze hoopte dat hij ook op haar was en dat hij in het echt niet zou tegenvallen. De foto was namelijk veel belovend.

Ondertussen is mijn jongere nichtje van zes hard aan het schommelen. Ik vroeg haar of ik nog even moest duwen maar kreeg geen reactie. Dus vroeg ik het nog eens. Quasi verschrikt keek ze op. Ze was even aan het dagdromen, zei ze. Over Lars.
Zij ook al.

‘Maar ik heb ook een bij-vriendje’. Dat was mijn andere nichtje weer.
‘Een bij-vriendje?’ vroeg ik verbaasd.
Ze keek me aan alsof ik een hele domme vraag stelde. Typisch gevalletje generatiekloof.
‘Ja, voor als Nico geen verkering met me wil.’
Een reserve vriendje dus eigenlijk. Slimme meid.

Mijn andere nichtje zweefde nog steeds letterlijk en figuurlijk in dromenland. ‘Lars, Lars, oh lieve lieve Lars. Ik houd van jou’ zong ze zacht. ‘Ik heb zelfs vlinders in mijn buik!’ voegde ze eraan toe.
‘Zal ik jou en die vlinders dan nog maar weer wat hoger duwen?’ vroeg ik haar.
Dat vond ze wel een goed idee.
Ondertussen keek ze naar mijn andere nichtje en ging door, licht verwijtend: ‘Ik houd alleen van Lars’.
Volgens mij was dit een kleine steek onder water naar mijn nichtje en haar repertoire aan foto- en bij-jongens. Het leek mijn oudere nichtje echter niet op te vallen, want ze vertelde rustig verder. Over hoe haar eerste ontmoeting met Nico er uit zou zien. Het zou in ieder geval op een schommel zijn.

‘Zeg, Lian’, begon ik. ‘Heeft Nico nog een leuke broer?’.

‘Voor jou?’ haar wenkbrauwen hoog opgetrokken, gevolgd door een schaterlach. ‘Natuurlijk niet’.
Dat was duidelijk.
Als ik het was die op de schommel zat, stond ik nu weer met beide benen op de grond.
Ach ja, ik kon het proberen.

Op verzoek van de betreffende personen zijn de namen gefingeerd.

Vrijgezelle vrouwen en techniek

Met een blik vol leegte en onbegrijpelijkheid  staar ik naar mijn nieuwe, iets te fancy, koffiezetapparaat. Tien knopjes. Waar heeft hij dat in godsnaam voor nodig? Het is er eentje met een bonenmaler. Dat leek me wel passend in mijn nieuwe leven als werkende vrouw.
Maar omdat ik hem heb overgenomen van de vorige bewoonster zijn deze machine en zijn handleiding helaas niet meer samen. Dus moet ik het doen met gezond verstand. Technisch gezond verstand. Laat ik daar nu helaas niet mee gezegend zijn. Maar ik vind dat iemand met een universitaire (oké, en blond haar) dit gewoon moet kunnen. Dus met hernieuwde moed kijk ik naar het ding. De bonen heb ik er inmiddels in gedaan en ik druk op een paar knopjes. Er gebeurt niets, tuurlijk niet. Maar wanneer ik de stekker in het stopcontact gestoken heb, begint er toch eindelijk beweging in te komen. Ik heb inmiddels erge zin in koffie, dus dit is goed nieuws. Lees verder

A Christmas Carol

Boodschappen. Lange rijen bij de kassa’s. Volle tassen die tegen het wiel van je fiets aan slijten en vervolgens scheuren. Rollende rollades over de grond.

Kerst. Oscar wordt er niet gelukkig van.

In een kring zitten en gezellig doen. Net doen alsof je de dubieuze hapjes van je nog dubieuzere tante lekker vindt. En dan zelf ook nog een heleboel moeten koken.

Nóg meer boodschappen. Kerst. Oscar vindt het vreselijk.

Maar om eerlijk te zien is het niet alleen Kerst dat Oscar vreselijk vindt. Nee, hij moppert eigenlijk over alles. Mopper, mopper. Steun, kreun. Het zijn vaak de enige geluiden die uit de mond van deze nors kijkende man komen.

Oscar is 52 jaar oud en woont alleen. Hij is groot en draagt lange jassen waarin hij zijn schouders altijd omhoog trekt. Zijn mondhoeken daarentegen trekt hij altijd omlaag. Boven die mond priemen donkere ogen die hij niemand een blik waardig gunt. Mopper, mopper. Steun, kreun.

Vanavond is het kerstavond. Zoals elk jaar zal Oscar op bezoek gaan bij zijn familie en neemt hij plichtsgetrouw een kalkoen mee. Niet Lees verder

Kerst door mijn roze bril – Schoonfamilie

Kerst met de schoonfamilie. Voor sommigen klinkt dat net zo in de oren als met je nagels over het krijtbord krassen; huiveringwekkend. Het lijkt bijna alsof er een clubje opgericht is voor mensen die het heerlijk vinden om hierover te zeuren en maanden voor Kerst al beginnen met clichés te verzamelen waaruit moet blijken dat het inderdaad vreselijk is.
Naar aanleiding hiervan besloot ik om met roze bril en al Kerst bij mijn schoonfamilie door te brengen. Ja, scherpe lezer, het klopt, ik heb geen schoonfamilie. Maar als je schrijft kan alles. Dus ook een imaginaire schoonfamilie om jullie te laten zien hoe Kerst met de schoonfamilie is wanneer je een roze bril draagt.
Lees verder