De Smooth Boys

Onze eerste kennismaking was op de speedboot richting een paradijselijk eiland van Cambodja.
We dachten een goed plekje bemachtigd te hebben. Naast het water voor de verkoeling, in de zon om af te komen van onze oogverblindende, in de letterlijke betekenis van het woord, witte benen. Na 5 minuten waren we echter doorweekt tot op onze per direct roodverbrande huidjes van de tropenzon. Toch niet zo’n goede plek dus. De jongens tegenover ons hadden het beter bekeken. Lees verder

En nu?

Zo. Jeetje! Dat is lang geleden.

Ik zou nu een heel epistel kunnen schrijven over het hoe en waarom van mijn afwezigheid de afgelopen tijd. Maar dat doe ik niet. Ik grijp de mogelijkheid aan om te oefenen in het fenomeen ‘tijdsverdichting’.

De belangrijkste dingen om te noemen uit de verstreken tijdspanne zijn een paar weken Azië als lange blondine en het feit dat ik gestopt ben met volleyballen.
Na 10 jaar heel veel volleyballen heb ik besloten dat het tijd is voor een sabbatical, lengte onbekend.

Met als gevolg dat ik nu opeens zeeën van extra heb! Het voelt alsof alles mogelijk is. Lees verder

Generatiekloof in de liefde

Zomaar een zondag op de schommel met mijn nichtjes. De schommel waar ik als kind, en tevens als puber, uren op doorbracht. Mijn ene nichtje acht jaar, mijn andere nichtje net zes, zo vertelde ze trots. We vierden de verjaardag van mijn vader en mij. Een huis vol bezoek.
Maar nu hadden we wat privé-tijd nodig. Het was namelijk tijd om over jongens te praten.

Nonchalant leunde mijn acht jarige nichtje tegen de paal van de schommel.
‘Zeg, Sandrijn’, begon ze, ‘heb jij een vriendje?’ Meteen to the point, ik houd er wel van.
Toch was ik enigszins verbaasd en reageerde niet meteen.
‘Nou?’ vroeg ze ongeduldig.
‘Nee’ zei ik.
‘Ik wel’ zei ze trots. ‘Maar ik heb hem nog nooit ontmoet’. Ze kende hem, Nico, alleen van een foto. Een foto die haar oppas haar had laten zien. Het was de broer van één van de andere oppaskinderen. En volgens haar oppas ‘wel een typetje voor haar’.
Ze hoopte dat hij ook op haar was en dat hij in het echt niet zou tegenvallen. De foto was namelijk veel belovend.

Ondertussen is mijn jongere nichtje van zes hard aan het schommelen. Ik vroeg haar of ik nog even moest duwen maar kreeg geen reactie. Dus vroeg ik het nog eens. Quasi verschrikt keek ze op. Ze was even aan het dagdromen, zei ze. Over Lars.
Zij ook al.

‘Maar ik heb ook een bij-vriendje’. Dat was mijn andere nichtje weer.
‘Een bij-vriendje?’ vroeg ik verbaasd.
Ze keek me aan alsof ik een hele domme vraag stelde. Typisch gevalletje generatiekloof.
‘Ja, voor als Nico geen verkering met me wil.’
Een reserve vriendje dus eigenlijk. Slimme meid.

Mijn andere nichtje zweefde nog steeds letterlijk en figuurlijk in dromenland. ‘Lars, Lars, oh lieve lieve Lars. Ik houd van jou’ zong ze zacht. ‘Ik heb zelfs vlinders in mijn buik!’ voegde ze eraan toe.
‘Zal ik jou en die vlinders dan nog maar weer wat hoger duwen?’ vroeg ik haar.
Dat vond ze wel een goed idee.
Ondertussen keek ze naar mijn andere nichtje en ging door, licht verwijtend: ‘Ik houd alleen van Lars’.
Volgens mij was dit een kleine steek onder water naar mijn nichtje en haar repertoire aan foto- en bij-jongens. Het leek mijn oudere nichtje echter niet op te vallen, want ze vertelde rustig verder. Over hoe haar eerste ontmoeting met Nico er uit zou zien. Het zou in ieder geval op een schommel zijn.

‘Zeg, Lian’, begon ik. ‘Heeft Nico nog een leuke broer?’.

‘Voor jou?’ haar wenkbrauwen hoog opgetrokken, gevolgd door een schaterlach. ‘Natuurlijk niet’.
Dat was duidelijk.
Als ik het was die op de schommel zat, stond ik nu weer met beide benen op de grond.
Ach ja, ik kon het proberen.

Op verzoek van de betreffende personen zijn de namen gefingeerd.

Vrijgezelle vrouwen en techniek

Met een blik vol leegte en onbegrijpelijkheid  staar ik naar mijn nieuwe, iets te fancy, koffiezetapparaat. Tien knopjes. Waar heeft hij dat in godsnaam voor nodig? Het is er eentje met een bonenmaler. Dat leek me wel passend in mijn nieuwe leven als werkende vrouw.
Maar omdat ik hem heb overgenomen van de vorige bewoonster zijn deze machine en zijn handleiding helaas niet meer samen. Dus moet ik het doen met gezond verstand. Technisch gezond verstand. Laat ik daar nu helaas niet mee gezegend zijn. Maar ik vind dat iemand met een universitaire (oké, en blond haar) dit gewoon moet kunnen. Dus met hernieuwde moed kijk ik naar het ding. De bonen heb ik er inmiddels in gedaan en ik druk op een paar knopjes. Er gebeurt niets, tuurlijk niet. Maar wanneer ik de stekker in het stopcontact gestoken heb, begint er toch eindelijk beweging in te komen. Ik heb inmiddels erge zin in koffie, dus dit is goed nieuws. Lees verder