14598449388_28030172e0_m

Gerda en Wim (10)

(Dit is een vervolg op Gerda en Wim (9))

Wim. Wim. Wim. Je hebt het niet makkelijk gehad zo te horen. Arme jongen. Of nouja, man natuurlijk. Ik zal me maar niet gedragen als je moeder. Maar toch, arme jongen. Hoe heeft die vrouw jou nou in de steek kunnen laten? Had ze dan niet door hoe goed ze het voor elkaar had? Dat een autootje, een huisje en een boek genoeg is? Dat daar geen verre oorden voor nodig zijn? Het is echt in hè tegenwoordig? De nichtjes van mijn collega Anita zijn ook heel de tijd op pad. Ergens naar Azië met zo’n zware rugtas op. Het lijkt me niets. En in die tas is vast geen ruimte voor mijn boeketromannetjes. Al denk ik dat ik die niet eens over de grens meekrijg. Nee hoor, mij niet gezien. Volgens mij eten ze daar geen eens gehaktballen. Lees verder

14598449388_28030172e0_m

Gerda en Wim (9)

(Dit is een vervolg op Gerda en Wim(8))

Lieve Gerda,

In mijn vorige bericht heb ik je beloofd dat ik je in de volgende zou vertellen over de vrouw in mijn leven. Ik vrees dat dit nu de ‘volgende’ is en dat ik er dus aan moet geloven. Want ik houd me altijd aan mijn belofte. Ik begin er nu maar meteen mee, want anders durf ik niet meer.
Zo’n dertig jaar geleden kreeg ik een relatie met een vrouw. We hadden het erg leuk samen. We pasten perfect bij elkaar. Ik was altijd te vinden in mijn boekenwinkel en zij werkte als vrijwilligster op een basisschool. ‘s Middags was ze dus altijd lekker thuis. Dan ging ze een beetje schoonmaken in huis, deed ze de was en bakte ze lekkere dingen. Als ik dan thuis kwam van de boekenwinkel rook het hele huis lekker en aten we samen haar baksels op. Daarna liepen we elke avond samen buiten een rondje, tenzij het regende. Als zij op zaterdags vrij was en ik in de boekwinkel stond, zat ze de hele dag bij me in de winkel een boek te lezen. Dat vond ik altijd de leukste dag van de week. Mijn boeken en mijn vrouw in dezelfde ruimte. Het beste gevoel van de wereld. Elke week zag er hetzelfde uit. En we vonden het allebei heerlijk. We hoefden niet op vakantie, we hoefden geen gekke dingen te doen. We hadden genoeg aan elkaar, de boeken en ons fijne huisje. Zo deden we het 15 jaar lang. Maar toen begon alles te veranderen. Lees verder

14598449388_28030172e0_m

Gerda en Wim (8)

(Dit is een vervolg op Gerda en Wim (7))

Lieve Wim,

Eigenlijk had ik helemaal niet als eerste een bericht moeten sturen. Jij was fout en ik niet. Maar toch heb ik je een bericht gestuurd. Wil je weten waarom? Omdat ik niet anders kon. Ik heb nog geprobeerd om het tegen te houden, maar mijn vingertjes waren eigenwijs. Typ, typ, typ daar gingen ze al. En daar was het bericht aan Wim. Lees verder

14598449388_28030172e0_m

Gerda en Wim (7)

(Dit is een vervolg op Gerda en Wim (6))

Ik schaam me zo. Ik durfde niet eerder een bericht naar je te sturen. Het spijt me zo dat ik ben weggerend toen je langskwam in de winkel. Maar ik was de hele week al zo zenuwachtig. En omdat ik niet wist wanneer je precies langs zou komen kon ik niet goed nadenken. Ik was helemaal in de war en mijn hersenen vertoonden tekenen van kortsluiting. En toen je plotseling binnenkwam liepen ze volledig vast. Ik wist niet wat ik tegen je moest zeggen. Of nouja, eigenlijk kon ik niet eens iets tegen je zeggen want mijn lichaam deed niet meer wat ik wou. Ik wilde niet dat je op me afknapte en vond dat ik er als een sukkel bij stond, dus daarom ben ik toen maar weggerend. Ik weet het, het is laf. Lees verder