2014-05-Life-of-pix-street-city-crosswalk

Met de schoolbus naar je werk

Maandagochtend. Meestal de meest inspirerende ochtend in de trein wat betreft ‘voorbijgangers’. Verhalen van het weekend worden verteld, mensen zijn chagrijnig en het is altijd druk. Dit geeft mijn fantasie vrij spel.
Deze maandagmorgen zit ik naast twee vrouwen en een man. Ik denk dat het 3 collega’s van elkaar zijn. De twee vrouwen zijn druk in gesprek, de man zit verstopt achter zijn krant. Zijn enige toevoeging aan het gesprek is af en toe instemmend ‘Ja’ zeggen. Ja, ik luister heus wel naar wat jullie zeggen. Ja, ik doe heus wel mee met het gesprek. Ik stel me zo voor dat dit er bij hem thuis ook zo aan toe gaat. Dat hij een vrouw heeft die wel eens teveel praat. Waarvan ik weet dat deze man ‘wel eens’ het understatement van de eeuw vindt. Ook goed, jij je zin. Jouw vrouw praat altijd veel en veel te veel. En dan verwacht ze van jou ook nog een reactie of een bijdrage aan het gesprek. Je hebt het zwaar. Lees verder

2014-05-Life-of-pix-street-city-crosswalk

Een wedstrijdje clichés gooien

Ik zit in een bijna lege coupé van Leiden naar Utrecht Centraal. Deze bijna leegheid wordt gevuld door het gezelschap van twee vrouwen. Twee luidsprekende vrouwen van een jaar of 30. Het onderwerp van het luide gesprek dat ze voeren is zonder twijfel clichématig te noemen. Het lijkt net alsof een verhaal oplezen uit de Viva of de Flair. Het gesprek gaat namelijk over de gebreken van hun echtgenoten. Natuurlijk. Waar hebben vrouwen van 30 het tegenwoordig anders over? De ene vrouw komt met de nadelen van het samenwonen met een man. De andere vrouw klaagt over het feit dat haar man nooit zelf voorstelt om iets leuks te gaan doen met het hele gezin. 45 minuten lang moet ik aanhoren hoe vreselijk de mannen zijn met wie ze samenwonen. Lees verder

2014-05-Life-of-pix-street-city-crosswalk

Internetdaten; misschien toch zo gek nog niet

Doe eens rustig. Ga alsjeblieft even stil zitten. Ik word helemaal zenuwachtig van je. Dat zijn de gedachten die door mijn hoofd schieten als ik kijk naar het meisje tegenover me in de trein. Een lang meisje met wilde blonde krullen van een jaar of 25. Een beetje zoals ik dus. Verrek zeg! Niet een beetje zoals ik, ze lijkt precies op me. Het wordt bijna eng. Maar waarom is mijn dubbelgangster toch zo zenuwachtig? Lees verder

2014-05-Life-of-pix-street-city-crosswalk

Sla-aanval

Daar zat hij dan. Zijn tas op schoot en zijn armen er stevig omheen geslagen alsof hij een waardevolle schat beschermde. De hij waar ik het in dit geval over heb is een grote man van rond de 50 jaar met blond/rossig haar en een bril. En dat grote zit hem niet alleen in de lengte. Nee, deze man is in elk opzicht groot te noemen. De waardevolle schat die hij vast heeft blijkt een pak gevulde koeken te zijn. Hij kijkt even om zich heen, pakt een van de gevulde koeken uit zijn tas en eet deze op in het tempo van een vrouw die na 30 dagen besloten heeft dat ze klaar is met haar dieet. Maar het blijft niet bij die ene. In tien minuten gaan er zo’n 4 gevulde koeken doorheen. Waar heeft deze man last van? Vanwaar deze enorme vraatzucht? En waarom kijkt hij als een kind dat stiekem van de snoeppot heeft gesnoept? Waarschijnlijk omdat het daar op neer komt…
Als ik goed kijk zie ik een trouwring strak om zijn worstenvinger zitten. Ik denk dat zijn vrouw heeft besloten dat haar man officieel ‘te dik’ is geworden en hem per direct op een streng dieet heeft gezet. Een dieet van knabbelen op rauwe groentes terwijl zijn vrouw een lekker bord pasta met extra vlees naar binnen schuift.
Arme man, het is duidelijk wie de (grote) broek aan heeft in deze relatie. En nu snap ik zijn vraatzucht ook beter. Met het weekend voor de boeg moet hij natuurlijk een extra vetlaagje kweken om de sla-aanval weer te overleven. Als een beer die zijn laatste avondmaal voor de winterslaap houdt. Doordeweeks kan hij op kantoor tenminste nog stiekem broodjes kroket eten. En zijn vrouw zich maar afvragen waarom haar worteltjes tot dusver geen resultaat hebben…
Nou, ik geef hem groot gelijk hoor. Waarschijnlijk is zijn vrouw zelf ook veel te dik maar vindt ze zelf van niet.  En als hij dan niet de ballen heeft om tegen haar in te gaan moet hij het maar op deze manier doen. Een stille actie van verzet.
Ik hef mijn eigen appeltje naar hem op en knik: ‘Proost jongen!’ Geniet er maar lekker van.