Ken ik jou niet ergens van?

Er zijn een aantal mensen in mijn leven die ik, ondanks dat ik ze helemaal niet ken, heel erg goed ken.
Mensen die je dag in, dag uit op precies dezelfde plek om precies dezelfde tijd tegenkomt. Omdat ze, hoe verschillend ze ook zijn, toch iets hetzelfde doen als ik. En op een bepaalde manier opvallend zijn zodat ik elke weer denk ‘Hé, daar is ie weer! ‘.

Iedereen kent wel zulke bekende onbekenden. Mensen van wie je veel meer weet dan je eigenlijk zou moeten weten. Maar toch gebeurt het. Omdat die paar aanwijzingen die je elke dag krijgt ongewild het levensverhaal van deze personen doen verklappen. En stiekem geniet ik daar enorm van. Daarom wil ik jullie graag voorstellen aan mijn twee favoriete bekende onbekenden. Lees verder

Zeven onbegrijpelijke mannen

Met een licht bezweet hoofd, nog nat haar van het douchen en mijn volleybaltas ergens slingerend aan mijn schouder strompel ik de trein in. Ik ga zitten en een kleine zucht ontsnapt mijn mond. Heerlijk, na een hele dag werken en vervolgens meteen door racen naar trainen kan ik ultiem genieten van het treinritje terug. Op dit moment van de week is de coupé altijd zo goed als helemaal leeg en kan ik heel zen worden en mijn innerlijke rust vinden, ofzo. Bij mij houdt dat echter niet veel meer in dan mijn ledematen onder controle krijgen en proberen een keer een paar minuten op één plek te blijven zitten. De hogere spirituele rust heb ik helaas nog nooit ergens kunnen vinden (zie Hallo wereld). Maar ik zal wel met mijn neus kijken. Lees verder

Een dag niet gelachen…

Weet je waar ik echt van houd? Mensen die hardop lachen om iets. Daar kan ik echt van genieten. Mensen die iets oprecht zo leuk vinden dat het ze niet uitmaakt of iemand ze hoort. Ze moeten en willen lachen. Hoe groter en harder de lach hoe beter.

Maar er is één uitzondering. Eén situatie waarin ik er niet zo van kan genieten. Dat ik het zelfs haat. Heel erg haat. Wanneer mijn nieuwsgierigheid ondervoed en onbevredigd blijft. De situatie dat ik niet weet waar mensen om lachen. Ik kan me niets frustrerenders voorstellen dan dat.
Afgelopen week bevond ik me in zo’n – voor mij – moeilijke situatie. Ik zat in de trein. Hoezo? Ik hoef toch nooit meer met de trein nu? Nee, dat klopt. Maar ik kreeg last van ontwenningsverschijnselen. Voelde me wat ontheemd. Dus ik heb zomaar een kaartje gekocht en ben in een trein gaan zitten. Het voelde als thuiskomen. Ik snoof de herkenbare geur op en keek tevreden rond naar de mensen om me heen. Eindelijk had ik weer mensen te begluren en te analyseren.
Lees verder

De vallende man

Deze titel klinkt alsof het tijdperk van de man ten einde is. Wees maar niet bang, dat is niet het geval. Het einde van een ander tijdperk is daarentegen wel degelijk in zicht. Mijn tijdperk als fervent treinreiziger. Wegens het hebben van een nieuwe baan in de buurt zal maandag 20 april 2015 de boeken ingaan als het begin van mijn laatste week als treinreiziger. Tuurlijk, het is heerlijk om straks op fietse naar mijn werk te kunnen, maar ik zal de treinreizigers zeker missen. Ze lieten me nooit in de steek en stelden me nooit teleur. Onder het thema ‘De Voorbijganger’ kun je zien hoe ik van ze heb genoten. Hoe ik over ze gefantaseerd heb en hoe ik ze heb afgeluisterd. Ik ga ze missen. Daarom heb ik ze de laatste dagen nog even extra goed in de gaten gehouden en heb ik voor jullie weer een leuk stukje over Voorbijgangers in elkaar geflanst onder de naam ‘De vallende man’.

Je kent het wel. Je staat in de trein en plotseling maakt de trein een onverwachte beweging en brengt je uit evenwicht. Je valt of valt net niet, maar ongemakkelijk is het wel. En een beetje gênant natuurlijk. Voor mij is het echter een heerlijk stukje vermaak. Want iedereen reageert anders. En elke reactie is goud waard. Omdat ik jullie dit stukje genot niet wil onthouden zet ik hieronder de 6 types van de ‘vallende man’ uiteen.

De Dramaqueen.  De Dramaqueen houdt van de wiebelende trein. Het is haar, of dus eigenlijk zijn, podium. Hier kan hij vol verve zijn rol spelen. Wanneer het hobbelen begint, laat hij zich al overdreven heen en weer gooien. Met veel ‘oeh’s en aah’s’ voelt hij de trein onder zich donderen tot hij uiteindelijk zijn hoogtepunt bereikt. Hij zakt neer en stort zich languit op de grond. Hier begint hij te jammeren en om hulp te schreeuwen. Vanuit zijn ooghoeken kijkt hij of hij wel hoorbaar is in de hele coupé. Hij krioelt over de grond en grijpt mensen bij de enkels. Hij wordt genegeerd en uiteindelijk aan het einde van de dag door de schoonmaker opgeveegd.

De Sjanser.  Lees verder