De Smooth Boys

Onze eerste kennismaking was op de speedboot richting een paradijselijk eiland van Cambodja.
We dachten een goed plekje bemachtigd te hebben. Naast het water voor de verkoeling, in de zon om af te komen van onze oogverblindende, in de letterlijke betekenis van het woord, witte benen. Na 5 minuten waren we echter doorweekt tot op onze per direct roodverbrande huidjes van de tropenzon. Toch niet zo’n goede plek dus. De jongens tegenover ons hadden het beter bekeken.

Daar zaten ze, gedrieën, alles onder controle, een windje door hun perfect gestylde kapsels. De Smooth Boys, het kwam meteen in me op. Geen andere naam zou ze zo goed passen.
Door de te smalle klapstoeltjes zaten ze schouder aan schouder, waardoor ze nog meer één soepel en vloeiend geheel leken.

De middelste van de Smooth Boys leek mij de Opper-Smooth-Boy. Hij was de grootste, in lengte en breedte, en droeg zijn pilotenbril met verve. Bovendien stonden zijn voeten recht vooruit, die van de andere twee Boys wezen respectievelijk naar rechts en naar links. Uiteraard bij alle drie de benen zo wijd mogelijk uit elkaar om territorium af te bakenen.

De rechter Smooth Boy was beduidend kleiner dan het opperhoofd. Hij compenseerde dit door extra zijn best te doen om er zo smooth mogelijk uit te zien. Een pilotenbril met spiegelende glazen, een te strak hemdje en een blik die tegelijk stoer en charmant moest zijn. Met als gevolg dat zijn mond vooral erg spastische bewegingen maakte.

Smooth Boy nummer drie was overduidelijk nog niet zo comfortabel in zijn rol. De groepsjongste. Hij mocht blijkbaar nog geen pilotenbril dragen. Hierdoor hadden wij goed zicht op zijn ogen die onrustig heen en weer gingen met een vragende blik: hoor ik er wel bij?

Eenmaal aangekomen op het eiland verdwenen de Smooth Boys uit ons zicht. Na enkele uren kwamen we ze weer tegen op het strand. Handdoek in de hand, zwembroek op precies de juist uitgemeten hoogte van het jongenshandboek. De baas lag op gepaste afstand van de twee anderen.

Het verbaasde me dat ze zelfs voetballend in de felle tropenzon nog steeds hun relaxte stoïcijnse blik hadden. Wederom hadden ze alles onder controle. De bal schoot niet weg en ze waren nog steeds vrij van enig zand op hun gespierde bruine lichamen, ook na een keurig uitgevoerde redding voor de bal.
Ik vond het heerlijk om ze te observeren en kon niet wachten tot we ze ’s avonds tijdens het uitgaan zouden tegenkomen. Hoe zou de vrouwenjacht van de Smooth Boys eruit zien?

En dat was het moment dat ik pas echt verbaasd was. Van alles wat ik kon verzinnen wat ze in de bar zouden doen, was dit het allerlaatste.
Toen er een liedje naar hun smaak begon te spelen stapten ze de dansvloer op. De chef voorop, de andere twee in een rijtje erachter. Ze begonnen meteen. Een stap vooruit, één naar links, naar achter en naar rechts, een rondje en weer terug. Opnieuw en opnieuw. Ze waren aan het volksdansen! De Smooth Boys! Dit moest een grap zijn, dat kon niet anders. Maar toen ik naar hun gezichten keek, zag ik wat anders. Ze waren bloedserieus. Ik hield het niet meer. Perfect en volledig in de maat uitgevoerd. Eigenlijk paste het precies in het plaatje.
Toen het nummer afgelopen was, stapten ze terug naar de bar en hervatten ze hun stilzwijgende hangen alsof er niets gebeurd was. Mijn avond kon echter niet meer stuk.

De volgende ochtend moesten we in alle vroegte weer vertrekken naar het vasteland. Terwijl we naar de boot terugliepen keek ik om me heen in de hoop nog een glimp van de Smooth Boys op te vangen. Maar helaas. Die lagen natuurlijk nog in bed om voldoende slaap te pakken om weer een volledige dag het middelpunt van coolheid te zijn op één van de heetste dagen die ik ooit gevoeld had. En alhoewel ik het natuurlijk niet kon zien, wist ik zeker dat ze in bed hun pilotenbril op hadden.

Deel dit bericht:Share on FacebookEmail this to someoneTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+

One thought on “De Smooth Boys

Reageren kan hier!