En nu?

Zo. Jeetje! Dat is lang geleden.

Ik zou nu een heel epistel kunnen schrijven over het hoe en waarom van mijn afwezigheid de afgelopen tijd. Maar dat doe ik niet. Ik grijp de mogelijkheid aan om te oefenen in het fenomeen ‘tijdsverdichting’.

De belangrijkste dingen om te noemen uit de verstreken tijdspanne zijn een paar weken Azië als lange blondine en het feit dat ik gestopt ben met volleyballen.
Na 10 jaar heel veel volleyballen heb ik besloten dat het tijd is voor een sabbatical, lengte onbekend.

Met als gevolg dat ik nu opeens zeeën van extra heb! Het voelt alsof alles mogelijk is.
Wat deels denk ik te wijten en te danken is aan het feit dat ik rozebrildrager ben. Dit doet me namelijk een aantal dingen vergeten. Dat ik naast dat volleyballen ook nog gewoon 40 uur werkte, andere sporten deed en een sociaal leven had en dat ik geen bergen aan onontdekte talenten heb.

Het probleem met een roze bril is dat hij makkelijk transformeert in een bord. En dan heb je dat dus opeens voor je kop. Bijvoorbeeld, toen ik meteen na het stoppen van mijn volleybal carrière naar Azië vloog en op straat stond te dansen, was ik er van overtuigd dat er een streetdance carrière voor me weggelegd was.
Helaas dachten mijn vriendinnen er anders over. Toen ik ze mijn nieuwe plan vertelden schoten ze in de lach, tranen over de wangen. Ze dachten dat het een grapje was. Ik probeerde nog, mijn enthousiasme grotendeels in Azië vergeten, weinig overtuigend aan te geven dat ik serieus was. De lachende blik ging over in eentje vol medelijden. Auw.
Dat ik na het zien van Save The Last Dance ook meteen gegoogeld heb op Hip Hop lessen Utrecht, durfde ik ze niet meer te vertellen.

Ik moet dus wel reëel blijven. Helaas is dat een woord dat in de Roze van Dale niet voorkomt. Net zo min als falen en mislukking. Daar tegenover staan er overigens wel een hoop andere woorden in. Zoals fantastisensationeel, regenschijn en leuk leuker leukst leukster. Een genot om doorheen te bladeren, je mag hem wel eens van me lenen.

Maar goed, terugkomend op mijn leven na volleybal, heb ik nog steeds het gevoel dat alles mogelijk is. In mijn gedachten ben ik al miljonair wegens succesvol beleggen, leg ik mijn benen in mijn nek op yoga en zwem ik vlak achter Ranomi Kromowidjojo op de 50 meter.

Ik hoor jullie grinniken.

En oké, ik weet dat het illusies zijn. Tuurlijk weet ik dat, op de momenten dat ik mijn roze bril even afzet om hem bij te draaien of schoon te maken.
Maar daarom is er één ding wat ik de komende tijd in ieder geval veel ga doen. En dat is schrijven. Want ik hoef de pen in mijn hand alleen maar de opdracht te geven zich over het papier te bewegen en binnen een paar minuten ben ik kampioen, toegejuicht door duizenden.
Op papier kan ik alles.

Deel dit bericht:Share on FacebookEmail this to someoneTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+

4 thoughts on “En nu?

  1. dichtbij8 says:
    jpseerden@hotmail.com'

    Met een glimlach op mijn mond reageer ik hier op jouw leuke columns. Prachtig ! Het liefdesleven van een man … wordt bepaald door een vrouw !
    En nu ? Inderdaad verder schrijven, columns bundelen, publiceren.. je verdient een groot publiek.

Laat een reactie achter bij Rob Reactie annuleren