Generatiekloof in de liefde

Zomaar een zondag op de schommel met mijn nichtjes. De schommel waar ik als kind, en tevens als puber, uren op doorbracht. Mijn ene nichtje acht jaar, mijn andere nichtje net zes, zo vertelde ze trots. We vierden de verjaardag van mijn vader en mij. Een huis vol bezoek.
Maar nu hadden we wat privé-tijd nodig. Het was namelijk tijd om over jongens te praten.

Nonchalant leunde mijn acht jarige nichtje tegen de paal van de schommel.
‘Zeg, Sandrijn’, begon ze, ‘heb jij een vriendje?’ Meteen to the point, ik houd er wel van.
Toch was ik enigszins verbaasd en reageerde niet meteen.
‘Nou?’ vroeg ze ongeduldig.
‘Nee’ zei ik.
‘Ik wel’ zei ze trots. ‘Maar ik heb hem nog nooit ontmoet’. Ze kende hem, Nico, alleen van een foto. Een foto die haar oppas haar had laten zien. Het was de broer van één van de andere oppaskinderen. En volgens haar oppas ‘wel een typetje voor haar’.
Ze hoopte dat hij ook op haar was en dat hij in het echt niet zou tegenvallen. De foto was namelijk veel belovend.

Ondertussen is mijn jongere nichtje van zes hard aan het schommelen. Ik vroeg haar of ik nog even moest duwen maar kreeg geen reactie. Dus vroeg ik het nog eens. Quasi verschrikt keek ze op. Ze was even aan het dagdromen, zei ze. Over Lars.
Zij ook al.

‘Maar ik heb ook een bij-vriendje’. Dat was mijn andere nichtje weer.
‘Een bij-vriendje?’ vroeg ik verbaasd.
Ze keek me aan alsof ik een hele domme vraag stelde. Typisch gevalletje generatiekloof.
‘Ja, voor als Nico geen verkering met me wil.’
Een reserve vriendje dus eigenlijk. Slimme meid.

Mijn andere nichtje zweefde nog steeds letterlijk en figuurlijk in dromenland. ‘Lars, Lars, oh lieve lieve Lars. Ik houd van jou’ zong ze zacht. ‘Ik heb zelfs vlinders in mijn buik!’ voegde ze eraan toe.
‘Zal ik jou en die vlinders dan nog maar weer wat hoger duwen?’ vroeg ik haar.
Dat vond ze wel een goed idee.
Ondertussen keek ze naar mijn andere nichtje en ging door, licht verwijtend: ‘Ik houd alleen van Lars’.
Volgens mij was dit een kleine steek onder water naar mijn nichtje en haar repertoire aan foto- en bij-jongens. Het leek mijn oudere nichtje echter niet op te vallen, want ze vertelde rustig verder. Over hoe haar eerste ontmoeting met Nico er uit zou zien. Het zou in ieder geval op een schommel zijn.

‘Zeg, Lian’, begon ik. ‘Heeft Nico nog een leuke broer?’.

‘Voor jou?’ haar wenkbrauwen hoog opgetrokken, gevolgd door een schaterlach. ‘Natuurlijk niet’.
Dat was duidelijk.
Als ik het was die op de schommel zat, stond ik nu weer met beide benen op de grond.
Ach ja, ik kon het proberen.

Op verzoek van de betreffende personen zijn de namen gefingeerd.

Deel dit bericht:Share on FacebookEmail this to someoneTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+

3 thoughts on “Generatiekloof in de liefde

Reageren kan hier!