Zeven onbegrijpelijke mannen

Met een licht bezweet hoofd, nog nat haar van het douchen en mijn volleybaltas ergens slingerend aan mijn schouder strompel ik de trein in. Ik ga zitten en een kleine zucht ontsnapt mijn mond. Heerlijk, na een hele dag werken en vervolgens meteen door racen naar trainen kan ik ultiem genieten van het treinritje terug. Op dit moment van de week is de coupé altijd zo goed als helemaal leeg en kan ik heel zen worden en mijn innerlijke rust vinden, ofzo. Bij mij houdt dat echter niet veel meer in dan mijn ledematen onder controle krijgen en proberen een keer een paar minuten op één plek te blijven zitten. De hogere spirituele rust heb ik helaas nog nooit ergens kunnen vinden (zie Hallo wereld). Maar ik zal wel met mijn neus kijken.

Genietend van de rust pak ik mijn telefoon. Maar voordat ik mijn telefoon ook maar in mijn handen heb worden mijn stilte en ik ruw verstoord. Een gezelschap van zeven mannen komt luid pratend binnenstormen. Met een verdrietige snik zeg ik vaarwel tegen mijn rust. Een afscheid dat zwaar valt.

Waarom weet ik niet, maar ze vinden het nodig om met zijn drieën in dezelfde vierzits als ik te gaan zitten. De andere vier nemen plaats in de stoelen naast ons.
Zeven enorme mannen. Lallend in een taal waar ik geen snars van snap. Het zullen wel Polen zijn, of zoiets.
In eerste instantie probeer ik me te verstoppen en hoop ik dat ze me met rust laten. Ik sluit mijn ogen en doe net alsof ik diep in slaap ben. Nog geen seconde later hoor ik iemand roepen ‘Bist mouch?!’. Mijn onderbuik heeft het gevoel dat ze het tegen mij hebben dus knijp ik mijn ogen nog wat dichter. Net zoals kinderen denken; als ik hen niet kan zien, dan zien ze mij ook niet.
Opeens hoor ik tussen de abracadabra aan vreemde woorden een paar Nederlandse woorden langs mijn hoofd vliegen. Wanneer ik goed luister hoor ik er meer. Toch geen Polen dus. Ik open één oog en zie in de verte het bestemmingsbordje van de trein staan; Maastricht, via Eindhoven. Ah. Limburgers dus. Of Brabanders. Wij Groningers zien en horen het verschil niet.

Ergens hoor ik het woord wakker. Shit, ze hebben me door. Dus open ik mijn ogen maar en glimlach vriendelijk naar de mannen. Ze gaan door met praten en opeens realiseer ik me dat ik goud in handen heb: Zeven mannen samen op pad, duidelijk een beetje dronken en ver verwijderd van hun vrouwen.
Wat er uit hun monden komt kan niet anders dan uiterst waardevol ‘Door-mijn-roze-bril-materiaal’. Stiekem pak ik mijn opschrijfboekje om alles op te schrijven wat ik hoor.
Het probleem is alleen… Ik hoor niets.
Ze brallen en brabbelen een eind weg, maar met zo’n accent dat het onmogelijk is om hier een zinnig woord van te kunnen verstaan.

Maar ik ben te nieuwsgierig. Ze zijn namelijk zo hard aan het lachen en ‘ooooh’ aan het roepen dat ze het wel over hun vrouwen móeten hebben.
Slechts af en toe vang ik een woord op.

Voetbal…liggen…alleen…gisteren…zweten…konijn…

Ik spits mijn oren net zo als het konijn waar ze het over hebben maar het helpt niets. Het blijft bij woorden.

Wat zeggen ze nou?! Ik wil, nee, móet het weten!
De mannen zijn zich totaal niet bewust van mijn frustratie en gaan rustig door.

Naakt…zondag…strijken…

Hè, wat?! Mannen die strijken op zondag? Naakt? Ik raak totaal gefrustreerd. Ik wil NU weten waar ze het over hebben. Oke, en stiekem wil ik ook NU een man die op zondag naakt voor me strijkt.
Helaas hoor ik op dat moment de conducteur omroepen dat we Utrecht hebben bereikt. Ik doe een laatste poging om iets te horen maar het enige wat ik hoor is nog ‘Houdoe!’ Oh, ze hebben het tegen mij.
Ja, doei.
Balend loop ik de trein uit. Ik neem me voor om me meteen in te schrijven voor een cursus Limburgs. Of Brabants dus.
Zolang dit me maar nooit meer gebeurt.

Deel dit bericht:Share on FacebookEmail this to someoneTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+

6 thoughts on “Zeven onbegrijpelijke mannen

  1. Sabine says:
    besabine.wordpress@gmail.com'

    Whahahaha ik lach me echt rot hier! :D :D :D Hilaaaarisch! Van de woorden konijn zweten en strijken tot de cursus Limburgs :P Echt alsof ik daar zelf tussen die mannen zit. You made my day :D

  2. mevrouwtjelieff says:
    mevrouwtjelief@hotmail.com'

    Wat grappig! Ik als Brabander moet er wel om lachen, ik had je zó kunnen helpen daar in die trein. Waren ze wel aardig? Tussen Brabant en Limburg is er een groot verschil. Ik kan Limburgers niet verstaan.. ondanks vaak op vakantie geweest te zijn. Leuk geschreven! Fijn weekend.

Reageren kan hier!