Hallo wereld; van studiestress tot yoga

Met alle kracht die ik in me heb probeer ik de grote bijna reusachtige steen die boven me ligt op te tillen. Maar er is weinig beweging in te krijgen. Geen beweging eigenlijk. Zuchtend ga ik weer zitten. Ik kijk om me heen en word een beetje mistroostig. Deze schattige kleine ruimte is toch maar mooi mijn onderkomen van de afgelopen vier maanden geweest. En ook al is het er krap en donker, slechts verlicht door een enkel peertje om mijn studieboek te kunnen lezen, is het gezellig. Met mezelf. Want na vier maanden sociale isolatie ga je je standaarden toch wat verlagen en blijkt het dat je met jezelf ook een prima gesprek kunt voeren. Moet alleen wel zeggen dat ik met weinig verrassende antwoorden kom. Vanaf dag één was het al voorspelbaar en zat ik met mezelf in een sleur. Maar, zoals ik al zei, wanneer je afgesloten bent van de wereld moet je het doen met wat je hebt. En zo heb ik het dus, ondanks dat ik het gevoel had dat we al jaren samen waren en langs elkaar heen leefden, gezellig gehad met mezelf.
Maar nu is het tijd om te gaan. Mijn examen heb ik gehaald, de gevangenis opent zijn poorten. Of nouja, nog niet dus. Ik moet eerst zelf die steen in beweging krijgen om ook maar enig soort poort te kunnen laten openen.
Ik haal diep adem en maak me klaar voor poging twee. Tijdens het diepe ademhalen moet ik denken aan de twee yogalessen die ik kort voor mijn ballingschap heb gehad. Na die twee lessen waande ik me zo lenig als een elastiekje en ben ik met twee benen in mijn nek naar huis gerold. Met die lenigheid moet het me toch lukken om mezelf langs dat kleine kiertje te wringen. Het kiertje dat verraden wordt door het licht van de bruisende wereld boven mij.

Voordat ik het ga proberen wil ik jullie eerst nog wat meer vertellen over mijn yoga-ervaring. Want als Groningse nuchtere, is dat natuurlijk nogal wat. In Groningen kun je absoluut niet zeggen dat je aan yoga doet want dan word je op de eerst volgende boot naar IJsland gezet. Tot nooit meer ziens.
Maar goed, yoga schijnt goed te zijn voor je rug en als je zoals ik nogal eens onder een steen vertoeft of uren achter een bureau, vind ik dat je als Groninger een wildcard hebt.
Dus daar ging ik, samen met een vriendin. Een Friezin trouwens, dus voor haar geldt hetzelfde.  Misschien nog wel erger.

We kwamen de ruimte binnen. Die overigens volledig voldeed aan het beeld wat ik in mijn hoofd over yoga heb gevormd. Schemering, wereldmuziek, wierrook en een meisje in een te groot hemd met een knot op haar hoofd als lerares.
Een beetje onwennig en giechelend stapten we naar binnen en keken naar de rest van de vrouwen, en één man, die overduidelijk precies wisten wat je moest doen. Een matje pakken, een kussen pakken, blokjes pakken en een dekentje pakken. Een dekentje? Het zal wel. We deden maar gewoon precies zoals de rest. En waar we twee seconden geleden nog verward en ontheemd om ons heen keken lagen we nu opeens met onze benen en billen in de lucht. De omgekeerde baby, ofzo.
Meisje met de knot vertelde ons dat we nergens aan moesten denken. Nou, ik kan je vertellen, ik heb nog nooit aan zoveel dingen tegelijk gedacht.
Wat moet ik doen? Doe ik het goed? Wat ademt die man zwaar. Wat stinkt dit matje. Shit, in deze houding hangt mijn broek tot halverwege mijn billen. Mag ik uit mijn houding komen om daar iets aan te doen? Of verbreek ik dan een code? Denk nergens aan. Nergens aan denken. Heb ik mijn fiets wel op slot gedaan? ‘Observeer… Observeer…’ zegt meisje met de knot. Ik kan niet observeren want je hebt me net verteld dat ik mijn ogen dicht moest! Help, paniek. Kan niet en mijn ogen dicht hebben én observeren. O, de rest staat al lang weer in een andere houding. De dode hond.

Yoga dus. Maar lenig dat ik was geworden na twee uur!

Terug naar mijn steen, die nog steeds boven mijn hoofd ligt en waar geen beweging in te krijgen is. Veert ook absoluut niet mee want is zo hard als…tja…als steen dus. Toch doe ik na wat stretchen een poging om mijn elastieke benen de lucht in te slingeren en mezelf als een soort van tandpasta door een tube te wringen. Kansloos. Mijn benen zijn helemaal niet van elastiek. Het enige wat hier van elastiek is zijn mijn flubber armpjes die na vier maanden alle kracht hebben verloren. Poging twee is dus ook officieel mislukt.
Wat nu? Ik begin een beetje claustrofobisch te worden. Ik wil nu toch echt een keer onder die steen vandaan. Misschien moet ik al mijn krachten verzamelen. Even slapen om mijn batterij op te laden. Een goed idee, al zeg ik het zelf.
Ik heb nog geen vijf minuten mijn ogen dicht of ik hoor een heleboel lawaai. Vanuit het diepste van de aarde. Alles begint te trillen en tot mijn grote vreugde begint ook de steen boven mij in beweging te komen. Het schokt en schudt en de steen rolt langzaam boven mijn hoofd vandaan.
Een enorme zee van licht komt me tegemoet. Ik zet snel mijn zonnebril op om mijn ogen te beschermen. En ondertussen denk ik ‘Hoera! Lang leve de Groningse aardbevingen!’.
Ik kruip omhoog, de wereld tegemoet.
‘Hallo wereld, daar ben ik weer!’

Maar brrrr, wat is het koud hier! Ik kijk omlaag en zie slippers om mijn voeten, een minibroekje om mijn benen en een hemdje om mijn bovenlichaam. Ik kijk omhoog en zie sjaals om de nekken van andere mensen, truien om hun schouders en handschoenen aan hun handen. Vier maanden later, het is natuurlijk herfst en zo te voelen ook alweer bijna winter. Bah.

Snel kruip ik terug naar het holletje waar ik mij vier maanden verschuild heb. Lekker warm hier. Tijd voor een winterslaap.
Duimen voor de volgende aardbeving en hopen dat die steen snel weer terug rolt.

Deel dit bericht:Share on FacebookEmail this to someoneTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+

4 thoughts on “Hallo wereld; van studiestress tot yoga

  1. Sabine says:
    besabine.wordpress@gmail.com'

    Leuk geschreven! Zijn die aardbevingen toch nog ergens goed voor ;) Yoga in Groningen :) Ik heb zelf nooit yoga gedaan, ben veel te bang dat ik die posities niet in kan nemen :)

  2. Marinaja5 says:
    marinaja5@hotmail.com'

    Als mede-Groninger, kan ik me helemaal vinden in het anti-Yoga gevoel. Toch knap dat je gegaan bent. Al spreekt de dode hond me meer aan dan de omgekeerde baby. Ik ben een echte hondenliefhebster, dat deze hond dood moet, heb ik dan wel moeite mee mee. Maar ik kan me voorstellen dat het een positie is die mij wel zal liggen. Met name Liggen. Op je rug, relaxed, denkend aan niets. Hey! De dode hond lijkt wel slaap :D ook een favoriet standje! Nee, yoga zul je mij niet snel zien doen. Ik heb mijn eigen Yoga, op de bank, met kussentje, dekentje en levende honden.

Reageren kan hier!