Franse mannen

Zoals beloofd (zie Duitse, Noorse en Italiaanse mannen) ben ik speciaal voor jullie naar Frankrijk gereisd om een aanvulling te doen op mijn onderzoek naar de Buitenlandse man. Noorwegen, Duitsland en Italië heb ik kunnen afspreken en afgelopen week was dan bepakt en bezakt met strenge blik, analytische vermogen en vrouwelijke metgezel Frankrijk aan de beurt.
De Franse man. Wat wist ik er al van? Niet zoveel kwam ik tot de conclusie. Met familie wonend in Italië word je nou eenmaal minachtend aangekeken wanneer je besluit op vakantie naar Frankrijk in plaats van Italië te gaan. Maar met Italië al in de broekzak vond ik dat het moest kunnen.
Maar om terug te komen op mijn conclusie, ik heb geen ervaring met de Franse man. Natuurlijk heb ik wel een bepaald beeld, maar ik heb besloten, ten behoeve van het onderzoek, dat beeld thuis te laten. We hadden ook een vlucht met alleen handbagage, dus in mijn tas was sowieso geen ruimte meer geweest.

Toch wil ik de woorden grote neus, chique, patserig, zeurderig en kleinzerig noemen. Gewoon zomaar.

Eenmaal aangekomen op het Franse land besloten we om meteen de stad in te gaan om geen kostbare observatie-uren te missen. Met stad bedoel ik hier trouwens Nice.
Een gewaarschuwd mens telt voor twee, dus met mijn club-binnenkomst-weigeringen-ervaring uit Oslo waren we nog net niet gekleed in super chique jurkjes met torenhoge pumps. Maar het kwam in de buurt. Want wij waren geïnformeerd, Nice, grote jachten, rijke lui, decadentie… Maar nee, waarschijnlijk hadden we de verkeerde Lonely Planet onder onze ogen, want Nice is gewoon een studentenstad. Verruil de grote jachten voor rubberboortjes, rijke lui voor arme blikbier drinkende studenten, en decadentie voor lallend op straat lopen. Kleine inschattingsfout. De mannen waren dus vergelijkbaar met onze Nederlandse mannen. De studenten althans. Het schijnt dat de mannelijke student universeel is. Dus tijdens het uitgaan konden we gewoon weer los met hoempapa muziek en hossende jongelui. Lekker zeg, net alsof je thuiskomt, op dag één….

De volgende dag besloten we om naar het strand te gaan. Studenten waren vast nog brak van de avond ervoor dus we verwachtten hier de echte Franse man. Of we die troffen, ik weet het niet. Maar wat we wel troffen was een beachvolleybalveld. JAAAAAAA! Daar konden wij als beachvolleybalteam Kay en Sandy natuurlijk niet zonder actie voorbij lopen. Dus daagden we ze uit. ‘Ze’ waren een stel Franse mannen. Ze lachten liefjes naar ons en dachten ondertussen waarschijnlijk iets van ‘hè bah, moeten we tegen meisjes, niets aan….’. Des te meer zin wij hadden om ze eens wat te laten zien! Want waar ze eerst nog lief lachten veranderde dit al snel in het herkenbare zeurderige en kleinzerige Franse gezichtje. Had ik toch gelijk. We stonden voor. Daar konden ze natuurlijk niet tegen. Helemaal niet omdat de boulevard volstroomde met mensen die wel eens even wilden zien hoe twee meisje die mannen inmaakten. Het boze Franse gezichtje werd al snel een vloekend en scheldend gezichtje. Maar ze gingen er wel beter door spelen. Ze haalden een (grote) neus niet op voor wat extra patserig duik- en showwerk. Hierdoor wisten ze helaas net te winnen. Maar we waren niet getreurd, want wij hadden de echte Franse man gezien.

De dag erna gingen we naar Monte Carlo, Monaco. WOW. Hier waren ze dus. De jachten, de rijke lui en de chique geklede mensen. Wát een decadentie. De ene Ferrari scheurde achter de andere aan en bootjes die wij hier in Nederland al indrukwekkend groot vinden gebruiken ze daar alleen maar als op- en afvoer bootjes. Het was genieten, prachtig om te zien. Natuurlijk waren we erg benieuwd naar de Monegaskische (ja zo heten ze echt) man. Helaas zagen we die niet. Ze verstopten zich op hun jachten, ze verstopten zich in de snelheid van hun Ferrari ’s, ze verstopten zich achter witte linnen doeken op hoge hoteldaken waar ze onder het genot van een privé DJ zipten aan dure cocktails en ze verstopten zich achter de geblindeerde ramen van het beroemde casino van Monte Carlo.
Ik troost mezelf met de gedachte dat het waarschijnlijk toch oude verzakte oude mannen zijn in plaats van jonge knappe zuidelijke goden. Toch moet ik toegeven dat ik het verleidelijk vond om tegen al mijn principes de app Happ’n (zie Waar is de romantiek gebleven?) weer te downloaden en te kijken of ik via hier niet kon matchen met zo’n multimiljardair. En dan hopen dat ie me in zijn privé-helikopter naar huis wil brengen…

Na nog wat gedagdroom en geslenter was het al met al alweer tijd om terug te gaan naar Nederland.

Vanuit het vliegtuigraampje staarde ik stiekem naar buiten, op zoek naar mijn helikopter.

Deel dit bericht:Share on FacebookEmail this to someoneTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+

2 thoughts on “Franse mannen

  1. FollowMeMove says:
    Anja@het-hobbyrijk.nl'

    Ik had daar laatst ook last van. Voor iets moest ik dus een duits team opzoeken en ik zocht dus bekende namen en toen kwam ik een foto van iemand tegen en ik dacht, zou dat een frans man zijn? Het was voor mij echt een karikatuur. en oeps. hij kwam inderdaad uit frankrijk…! En helaas niet knap.

    Ontzettend leuk weer geschreven, Sandrijn!

    Nog iets anders. sinds deze week ben ik over naar een .comdomein. Helaas met overzetten neemt hij niet de volgers mee.
    Indien je mij nog steeds wilt volgen. Wil je dat nogmaals aangeven via http://www.FollowMeMove.com?

    Dankjewel!
    Groetjes Anja

Reageren kan hier!