Duitse, Noorse en Italiaanse mannen

Zo. Ik zit. Weer thuis. Tenminste… Ik kijk even uit het raam maar de Dom die boven de grijze Nederlandse wolken uitpiekt bevestigt het. Terug in Utrecht. Afgelopen weken ben ik van Keulen naar Oslo naar Italië gereisd. Om onderzoek te doen. Naar de verschillen tussen mannen in Europese landen. Een heus wetenschappelijk onderzoek. Goed, dat is natuurlijk niet waar. Ik was gewoon op vakantie. Maar nu ik hier thuis op mijn stoel zit schat ik alle ervaringen en observaties van mijn vakanties pas echt op waarde. Hier zit een verhaal in.
Dus, daarom speciaal voor jullie, een korte beschouwing over Duitse, Noorse en Italiaanse mannen.

Keulen

Ik moet eerlijk toegeven dat mijn beeld van de Duitse man voorafgaand aan mijn bezoek aan Keulen niet erg positief was. Ik vraag me af waarop dit beeld gebaseerd is. Terwijl ik kort mijn ogen sluit zie ik grote Duitse mannen worsten eten terwijl er uit hun mondhoeken straaltjes bier sijpelen. Oja,  natuurlijk, de vooroordelen. Tel daarbij de wrok op die wij voelen door Duitsers met betrekking tot voetbal en er blijft niet veel aantrekkelijks over.
Maar dat betekent goed nieuws voor de Duitsers, want ze kunnen ons alleen maar positief verrassen!
Dachten we. ‘We’ zijn trouwens 10 vrouwen van bijna allemaal 1.84 meter lang. Ik moet zeggen, dan val je best wel op. Dat in combinatie met het cheerleadereffect maakte dat we over aandacht niets te klagen hadden. Helemaal niet met het oog op onze concurrentie.
In Keulen heb je namelijk ontzettend veel vrijgezellenfeestjes in het weekend. Daarvoor is het in Duitsland blijkbaar de bedoeling om je zo lelijk mogelijk in te pakken met zoveel mogelijk plamuur op je gezicht en paarse strepen door je haar. Daarbij is het een vereiste dat je heel hard schreeuwt. En hard schreeuwen in de Duitse taal is op de een of andere manier een kwadraat van schreeuwen in elke andere taal. Deze groepjes vrouwen nemen in het weekend de stad over waardoor mannen helemaal wild en uitzinnig worden als er eens een ‘normale groep vrouwen’ voorbij loopt. Zoals ik dus al zei, we hadden geen tekort aan aandacht.
De vraag is echter of we hier heel blij van moesten worden. Want op dag één was mijn beeld van de Duitse man helaas nog niet positief veranderd. Maar dat kon natuurlijk nog komen. Misschien zagen we door vermoeidheid van de reis de echte pareltjes over het hoofd.
Dag twee zag er inderdaad al beter uit. De zon begon te schijnen en er kropen een paar delicaatjes uit hun grotten. Helaas bleef het bij een paar en voldeed het overgrote deel nog steeds aan mijn stereotype.
Maar het was aan de nacht om dit voor eeuwig en eens te veranderen! Waar we eerst van kroeg naar kroeg liepen en ietwat moedeloos werden van het publiek en de vreselijke Duitse meezingmuziek kwamen we uiteindelijk terecht in een straat met clubs waar het blijkbaar een vereiste was om model te zijn om achter de bar te mogen staan. Dit hebben we naast onze eigen visuele bronnen vernomen uit betrouwbare interne Duitse bronnen. Het was in ieder geval genieten. Want in tegenstelling tot de Nederlandse spijkerbroek met theedoek stonden ze hier ook nog eens in volledig pak achter de bar.
Oké oké, het was maar één club, maar Duitsland mag deze club wel een bedankje sturen want in mijn hoofd zit nu, tot het tegendeel weer bewezen wordt, een aangenaam beeld.

11667297_10153963415228765_544249165018112812_n

Oslo

Van Keulen trok ik door naar Oslo. Met grote verwachtingen. Want Oslo is Noorwegen is Vikingen is grote brede stoere mannen met baarden en wilde blonde manen. Helaas. Ik denk dat alle Vikingen in een boot op zee zaten, want wij hebben ze niet gezien. Noren zijn middelmatig. Ze zijn niet lang, niet klein, niet dun, niet dik. Breed zijn ze alleen van boven. Van onder hebben ze smalle beentjes gestoken in hippe bootschoenen. Die bootschoenen waren het enige dat deed geloven dat Vikingen hier ooit aan land zijn geweest.

Maar eerlijk is eerlijk, ze vielen niet in elk opzicht tegen. In dansen waren de Noorse mannen namelijk erg goed.
In Nederland staan de vrouwen als eerste op de dansvloer en blijven de mannen nonchalant met een biertje aan de kant staan, af en toe een hoofdknikje op de maat makend.
In Noorwegen is het andersom. Zodra de dansvloer open gaat stormen de mannen naar binnen en begin ze met volle overtuiging te dansen. Dat is wel iets anders dan een hand in de lucht en lafjes door de knieën zakken waar onze Nederlandse mannen ‘goed in zijn’. In Oslo is dansen echt dansen. Leuk!
We voelden ons echter wel ietwat underdressed in onze spijkerbroeken. Of zeg maar gerust heel erg, want we waren de enigen. De rest van de vrouwen was gehuld in chique jurkjes. Bovendien had iedereen zijn haar gesteild. Iedereen. Stond ik daar met mijn coupe du vogelnest. Zulke dingen mogen ze best in de Lonely Planet zetten. Eveneens als dat waar we die avond nog weg kwamen met onze platte schoenen we de avond erop gewoon keihard geweigerd zijn aan de deur. ‘Maar meneer de bewaker, weet u wel wat voor reuzen we zijn op hakken?’ Meneer de bewaker was hier niet gevoelig voor. We werden weggestuurd en gingen dus maar op huis aan. God wat was het een wilde avond.
Misschien trouwens maar beter ook, want dansen op hoge hakken staat voor ons onlosmakelijk verbonden met een bezoekje eerste hulp wegens gekneusde enkels.

18790_850090311694380_9088847654943119007_n

Italië

Van reuzen op hoge hakken naar Italië. Over Italianen kan ik kort zijn. Letterlijk. Flauw, ik weet het. Maar ik zie ze gewoon altijd over het hoofd. In Italië is het ‘lonely at the top’.
Nou kom ik al zo’n vijftien jaar in Italië en ook al zal de Italiaanse man het lengte-technisch nooit voor me zijn, ik kan hierdoor aan jullie wel vertellen dat de vooroordelen over Italianen waar zijn. Ze zijn geïnteresseerd in alle vrouwen, maar uiteindelijk is ‘la mama’ altijd degene bij wie ze terug komen. Italiaanse mannen blijven voor altijd kinderen.

Een mooi voorbeeld van de kinderlijkheid van de Italiaanse man heb ik gezien in Duitsland toen we onderweg waren naar Italië.
We zaten in een restaurant. Zo’n echt Duits restaurant waar je Schnitzels krijgt zo groot als deurmatten. Tegenover ons zaten twee zakenmannen van rond de 40 jaar. Naast elkaar en niet tegen over elkaar, want men zou er maar wat van denken. Met grote ogen bewonderden ze de kaart van het restaurant. Eindelijk konden ze eens wat anders nemen dan de pizza of pasta die ze elke dag van mama krijgen. Het waren net twee kinderen in een snoepjeswinkel. Ze deden wel een halfuur over hun keuze om vervolgens te gaan voor de meest simpele Schnitzel. Maar wat keken ze er blij bij. Vervolgens bestelden ze een heel groot glas bier. Ook dit mochten ze thuis nooit van mama drinken, want Italiaanse mannen moet wijn drinken van mama. Bier is ordinair. Dus zaten ze te giechelen toen de mevrouw in lederhose aan kwam zetten met twee grote pullen. Ondeugend dat ze waren.
Wij waren zelf inmiddels klaar met eten en gingen voor een dessert. Dit bleek een torenhoge ijscoupe te zijn van letterlijk een halve meter. De blik van de Italiaanse zakenmannen was onbeschrijfelijk. Ze vergaten een paar seconden te eten, te knipperen en te ademen. Je zag ze denken, DIE MOETEN WIJ OOK. Maar als mama ze iets geleerd heeft is het wel dat je nooit ergens anders ijs moeten eten dan in Italië. De rest is volgens mama vergif.
Toch hoorde ik toen wij het restaurant verlieten één van de zakenmannen bijna fluisterend aan de mevrouw vragen om de ijskaart. Ahhwww, schattig. Of zoals de Duitsers zo leuk kunnen zeggen: Süss.
Tot zover mijn verhaal over de Duitse, Noorse en Italiaanse mannen. Kort samengevat: Duitsers vallen mee, Noren vallen tegen en Italianen zijn precies wat je ervan verwacht.

Over twee week ga ik nog naar Frankrijk. Ik ben benieuwd.
Iemand van jullie nog goede verhalen over de Franse man?

 

 

Deel dit bericht:Share on FacebookEmail this to someoneTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+

One thought on “Duitse, Noorse en Italiaanse mannen

  1. Daan Kusen says:
    daan_kusen@hotmail.com'

    Over Duitsers gesproken, er verscheen deze week een artikel in Der Spiegel over dat de Duitsland weer negatiever gezien werd in de media. Diezelfde negativiteit waar ze, na afloop van WOII, zo enorm aan gewerkt hebben om die kwijt te raken.

Reageren kan hier!