Examen doen

Ik moest vandaag examen doen. Examen ja. Om financieel advies te mogen geven. Het was alsof ik weer even een klein stukje terug de tijd in ging en opeens weer 23 jaar en student was. Lang, lang geleden. Dus zo gedroeg ik me ook. Alsof ik en student was en tentamen had. Lekker op de fiets erheen. Gekleed in de meest comfortabele spijkerbroek met m’n haren in een losse scheve knot. Een berg eten en chocola mee, want oh wat heb je het zwaar tijdens het tentamen en oh wat moet je jezelf dan vertroetelen.
Helaas was mij van te voren niet verteld dat een examen voor financieel advies op geen enkele manier lijkt op een studentententamen.
Het ging al mis op de weg er naartoe. En dit keer kwam het niet door verdwalen. Wat was ik trots vanmorgen. Toen ik gewoon in één keer goed fietste. Toen ik gewoon een halfuur te vroeg aankwam en mijn ingecalculeerde halfuur aan verdwaalmarge niet eens hoefde op te snoepen. Ik glunderde van trots. Toen ik verder richting het gebouw kwam bedacht ik ondertussen wat ik allemaal wel niet in dat halfuur kon doen. Misschien nog even ergens een cappuccino halen? Nog even in de zon zitten? Maar nee. Want ik mocht het gebouw dan wel gevonden hebben, een fijn plaatsje om mijn lieve fietsje met een gerust hart achter te kunnen laten was in geen velden of wegen te bekennen.
Wel te bekennen waren mannen in pak met koffers. Heel veel mannen in pak met koffers. En Audi’s, en BMW’s.
Goed, ik moest dus examen doen op één of ander chique bedrijventerrein. Had dat er even bij vermeld. Nu liep ik daar in mijn kloffie, barreltje aan de hand, wanhopig om me heen kijken of ik binnen een halfuur ook maar één fietsenstallinkje kon vinden. Er moet toch wel ergens een lantaarnpaal of boom zijn waar ik hem aan vast kan maken?! Nee dus. Dit is het meest fietsonvriendelijke terrein dat ik ooit heb meegemaakt. De enige lantaarnpalen die aanwezig zijn staan op een veel te groen grasveld waar je de woorden ‘niet op het gras lopen’ niet eens hoeft te lezen om te weten dat je er heel ver weg van moet blijven. Ik begon lichtelijk in paniek te raken. Mijn verdwaalmarge raakte op en ik kon nog steeds geen plekje vinden.
Opeens zie ik naast een parkeerplaats een bord tussen de struiken staan met daarop ‘pas op fietsers’. Bijzonder, zo’n bord op een plek waar fietsen schijnbaar niet mogen toegeven te bestaan. Met mijn oog op de klok besluit ik om mijn fiets hier dan maar gewoon zo neer te gooien. In de struiken, tussen de Audi’s.
Met mijn handen vol krassen en groene vlekken haast ik me naar de examenhal. Net op tijd.
Helaas wordt het hier nog duidelijker dat dit niets meer met studenten te maken heeft. Mijn meegebrachte eten moet ik weggooien, mijn horloge moet in een kluis en ik word neergezet in een hokje achter een heel groot beeldscherm met een appeltje erop. Het hokje is ongeveer 1 vierkante meter groot. Plassen tijdens het examen mag niet. Mijn benen worden vastgebonden en mijn hoofd wordt geschakeld aan een elektrisch schokapparaat. Bij elke poging tot naar links of rechts kijken krijg ik een stroomstoot…
Dat laatste is natuurlijk allemaal weer helemaal overdreven. Maar het punt is duidelijk. Even lekker een tentamen maken zit er in de grotemensenwereld niet meer in.
Nu maar hopen dat ik het gehaald heb en niet nog een keer terug moet naar het strafkamp waar huisdieren, zoals mijn lieve ijzeren paard, verboden zijn.
Mijn uitslag krijg ik vannacht.
Dat is dan wel weer lekker studentikoos.

11650706_843142059055872_348905429_n

Deel dit bericht:Share on FacebookEmail this to someoneTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+

5 thoughts on “Examen doen

  1. Harm says:
    harmpje.k@gmail.com'

    Spannend… uitslag onderhand binnen????
    Maar ik dacht dat Nederland fietsvriendelijk was (overal)… niet dus…
    konden je snacks niet ook in de kluis??? Achterlijk gedoe :-/ je krijgt toch honger van zo’n inspanning…

Reageren kan hier!