Gesprekken met mezelf

Je hebt niet zoveel tijd meer om te bloggen hè? Jammer! Jammer? Rampzalig! Nee, oké niet voor jullie. Maar voor mezelf. Ik word gek. Helemaal gek. Ik heb teveel woorden in mijn hoofd. Teveel fantasieën die zich door mijn vingers een weg naar buiten willen banen. Het is overvol. Een oerwoud van letters, observaties, flauwe grapjes en hersenkronkels. Het moet eruit.
Het is al vaak voorgekomen dat de overbezetting van mijn hoofd heeft gezorgd voor kortsluiting. Dan sta ik gewoon opeens stil. Beweeg niet meer, praat niet meer, niets. Ergens in de verte hoor ik dan mensen angstvallig tegen me roepen. ‘Joehoe Sandrijn?! HALLO?!’
Ja, sorry jongens. Ik ben er even niet.
Om het aantal kortsluitingen zoveel mogelijk terug te dringen, het is namelijk nogal beschamend, ga ik op zoek naar alternatieven. Als mijn fantasieën mijn vingers niet uit kunnen komen wegens te weinig tijd zoeken ze andere uitgangen. Helaas. Want meestal komt het erop neer dat ze zich via mijn mond naar buiten wurmen. Met meestal een gênante situatie als einde.
Het begon nog onschuldig. Gewoon met wat gepraat in mezelf. Wat meteen tijdens mijn eerste werkdag al werd opgemerkt. ‘Praat je nou in jezelf?’. Tja… Gelukkig horen zij niet wat ik zeg en denken ze dat ik hardop aan het puzzelen met moeilijke cijfertjes. Ze moesten eens weten.
Daarna probeerde ik het via een andere weg. Wanneer ik meezing met de radio word ik toch altijd al beschuldigd van het zingen van de verkeerde songteksten. Waarom van de nood dan geen deugd maken? Dus ik blèrde gewoon heel hard mee. Onverstaanbaar. Zodat ik stiekem gewoon alle fantasieën die zich in mijn hoofd hadden opgestapeld op deze manier kon uiten. Best een erg goed plan al zeg ik het zelf. Een ander goed plan is het net doen alsof ik aan het bellen ben. Als je 20 kilometer op een dag moet fietsen kun je best veel kwijt aan de – niet bellende – telefoon.
Ja, dat waren allemaal nog redelijk goede ideeën. Maar toen ik merkte dat het niet goed genoeg was, dat ik nog steeds heel veel in mijn hoofd had zitten, ging het mis. Goed mis.
Ik brak in op basisscholen en verstoorde bruut de voorleeswedstrijden. Stapte op het podium zodat ik mijn verhaal kwijt kon. En iedereen naar mij moest luisteren.
Naast basisscholen verstoorde ik ook lezingen in bibliotheken, bedrijven, alles. Inmiddels sta ik op een zwarte lijst en mag ik niet meer in de buurt komen van een groot aantal soorten lezingen.
Je begrijpt wel, dit moet stoppen. En snel.
Want anders ben ik bang dat ik er met grof geweld voor zorg dat ik de derde dinsdag van september op de grote troon van onze Willy zit. Met alle gevolgen van dien…

Deel dit bericht:Share on FacebookEmail this to someoneTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+

6 thoughts on “Gesprekken met mezelf

  1. Harm says:
    harmpje.k@gmail.com'

    Whahaha… erg lastig als je de fantasie in je hoofd niet kwijt kunt…
    maar van mij mag je inbreken tijdens de troonrede, jouw verhaal zal een stuk leuker zijn dan het verhaal van Wim Lex. Whahaha

  2. Regenboogvlinder says:
    vlietjets@hotmail.com'

    Goh dat is toch wat… Wel heel goed omschreven hoor, ik lig dubbel hier LOL!
    Ik praat ook vaak tegen mezelf, op de fiets of zo.. heb hele gesprekken van te voren als ik ergens heen ga… ach we hebben allemaal wat Sandrijn!
    Zolang je niet stil staat gaat het dus goed met je? ;-)

Reageren kan hier!