Terug van even weggeweest; een nieuwe baan

Waar was ik? Waarom heb ik zo lang niets van me laten horen? Zat ik verstopt onder mijn steen (zie Mijn leven onder een steen)? Zag ik door mijn roze bril een ijskoud kanaal aan voor een warme Middellandse zee en heb ik een week in het ziekenhuis gelegen wegens onderkoeling? Nee. Dit was niet de reden van mijn afwezigheid. Mijn afwezigheid had voornamelijk te maken met het overlijden van mijn laptop (zie foto). Daarnaast heb ik sinds deze week een nieuwe baan en mis ik zo’n 10 uur per week aan treinreizen waardoor ik minder uren doorbreng met een pen in mijn hand. Ik fiets nu namelijk naar mijn werk. En ik heb het wel geprobeerd hoor, fietsen met een pen en papier. Maar het papier was ik na 3 minuten al verloren en mijn pen heb ik er toen uit frustratie maar achteraan gegooid.
Maar terug naar die laptop. Hij heeft de afgelopen week op de operatietafel gelegen. Maar helaas, na vele operaties en reanimaties heeft patiënt het niet overleefd. Omdat ik niet zo harteloos ben heb ik niet meteen dezelfde dag een nieuwe laptop gekocht maar heb ik mezelf verplicht tot twee dagen rouw. Na die dagen heb ik mijn ex het raam uit gesodemieterd en ben ik met gierende fietsbanden naar de Mediamarkt gesjeesd om hier voor vervanging te zoeken. Het was liefde op het eerste gezicht. Dacht ik. Maar achteraf denk ik dat ik dit  voor elke laptop zou hebben gevoeld die nieuwer en beter was dan mijn oude. Want wat was het eerlijk. De eerste aanrakingen. Zo vanzelfsprekend, meteen zo vertrouwd. Hij deed alles wat ik wil, en snel ook. Mij behagen was zijn hoofddoel, zijn levensdoel. Zonder steunen, kreunen en ratelen. En waar mijn ex om de paar uur eerst weer een paar uur moest uitrusten en opladen kan mijn nieuwe laptop door en door. Samengevat, ik ben verliefd.

Maar ik heb dus een nieuwe baan. Waar ik op de fiets heen kan. Kan het nog lekkerder voor iemand die als lijflied Op fietse heeft? Nee. Of nouja, ja. Als ik een iets betere fiets heb. Want op dit moment breng ik de kilometers door op een uit elkaar vallend barreltje. En waar ik mijn oude laptop zonder pardon na twee dagen weer vergeten ben, vind ik het heel erg moeilijk om afstand te doen van mijn huidige fiets. We hebben zoveel mooie dingen meegemaakt samen… Maar 20 kilometer is gewoon te ver voor hem. Het is tijd dat hij met pensioen gaat. Of in ieder geval parttime gaat werken. Maar tot die tijd geniet ik nog even met volle teugen van hem.

Die nieuwe baan dus. Een leuk feitje is dat ik tijdens mijn sollicitatie gewezen werd op mijn artikel Gevangen op kantoor. Sinds mijn komst hebben de kantoorramen dubbele sloten. Zo heb ik gehoord in de wandelgangen.

Mijn grootste nieuwsgierigheid wat betreft het fietsen was of de fietsende mens erg zou verschillen van de treinende mens. Dit onderzoek wil ik graag uitgebreid opzetten maar de eerste vier verschillen heb ik hieronder alvast voor jullie uiteengezet:
Waar de treinreiziger zijn haast uit op anderen door flink te schelden en te duwen, keert de fietser juist in zichzelf. Met verbeten blik trapt hij stoïcijns door, iedereen om hem heen negerend. Het heeft wat Gronings.

De treinreiziger houdt ervan om hutjemutje te zitten. Hij waant zich als aap op de apenrots. Er heerst een wij-gevoel. Fietsers zijn daarentegen, zoals ik in het bovengenoemde punt ook al aangaf, erg op zichzelf en houden van ruimte en vrijheid.

Fietsers houden er niet van om bekeken te worden. Dit is voor mij erg frustrerend. In de trein was het heel makkelijk om voorbijgangers te spotten en ze vervolgens te analyseren. Ze gingen uit zichzelf al voor me of naast me zitten. Fietsers komen nooit naast je fietsen. Ze gaan altijd extra hard fietsen om je in te halen of extra langzaam fietsen om achter je te blijven. Erg frustrerend.

Fietsers zijn van het praktische soort. Waar je in de trein nog veel nette kleren en optuttende vrouwen ziet, zie je dat op de fiets niet. Doe dat haar maar lekker kort want dan zit het niet in de weg. Doe die stevige schoenen maar aan want dat trapt lekker door. Toen ik op dag 1 met rokje en hakjes op de fiets zat werd ik daarom ook erg raar aangekeken. Ik voelde me als dorpeling in de grote stad. Alsof ik de modetrends van de fietswereld niet begreep.
Het fietsen is me al met al toch erg goed bevallen. En ik ben niet eens verdwaald. Verdwalen is bij meer regel dan uitzondering dus ik was positief verrast. Al was het op mijn tweede dag, 5 mei, toch nog even spannend of ik op tijd op mijn werk zou komen. Niet door mijn verdwalen, maar door een peloton van hardlopende bejaarden inclusief 5-mei-fakkel. Ze namen het hele fietspad in beslag en weigerden aan de kant te gaan. Telkens wanneer ik iets naar rechts ging in een poging om er langs te kunnen glippen bewoog de bejaardenmassa dezelfde kant op. Uiteindelijk heb ik maar zwaarder geschut in gezet en geroepen ‘Over 5 minuten Bingo bij het stadshuis!’. En hop daar gingen ze. Wat konden ze opeens hard.

Tijdens mijn derde dag ben ik helemaal verregend. Stortbuien, onweer en hagel. Maar ik was toch zo blij dat ik eindelijk op de fiets naar mijn werk kon? Ja. Dus moest ik op de fiets. Door weer en wind. Zelfs dit weer.

Op dag vier kwam ik tot het besef dat mijn stadsbarrel eigenlijk echt niet meer kan. Mijn benen en rug begonnen te protesteren en het barrel zelf begon ook steeds meer lawaai te produceren. Ik kwam nauwelijks meer vooruit.

Dag vijf. Ik… kan… niet… meer… fietsen…………
Dus hier zit ik dan, op zaterdag. Op de bank met mijn nieuwe laptop en de beentjes omhoog. Tijdens het schrijven heb ik de website van de Tour de France open. Zouden vrouwen zich ook mogen inschrijven?

 

foto laptop

Deel dit bericht:Share on FacebookEmail this to someoneTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+

8 thoughts on “Terug van even weggeweest; een nieuwe baan

  1. lous says:
    jmischuil@hotmail.com'

    Gefeliciteerd met je nieuwe baan! Bevalt het verder wel goed? Nog niet de neiging uit het raam te klimmen? En moeilijk hè, afstand doen van je fiets… mijn barrel is vijfdehands ofzo en best wel af. Maar ik heb hem al zo lang…

  2. HK says:
    harmpje.k@gmail.com'

    leuk om te lezen. hoe bevalt je nieuwe baan na een week?
    euhm, er was vroeger een Tour de Femme, wellicht komt ie nog weer terug. Kracht krijg je wel in je benen van het fietsen op een oude fiets ;-)

  3. Regenboogvlinder says:
    vlietjets@hotmail.com'

    Gefeliciteerd met je nieuwe baan! Hoop dat die beter bevalt als het fietsen en ja, je hebt helemaal gelijk, hardlopende bejaarden horen niet op een fietspad! Ben je nou vandaag weer op de fiets gegaan?

Reageren kan hier!