2014-05-Life-of-pix-street-city-crosswalk

Het meisje en de 40 mannen

De trein rijdt niet. Wat betekent dat we ons met alle koetjes en kalfjes moeten verplaatsen naar een trein die wel rijdt. Die al vol zit met zijn eigen vee. Hoe we ons hier weer tussen moeten zien te proppen laat de NS over aan onze creativiteit en een bezem. Een bezem? Ja, een bezem. Ooit gezien dat ze in Azië ‘treinduwers’ hebben? Dit zijn mensen die de laatste personen, die eigenlijk al niet meer passen, in een trein duwen om vervolgens heel snel de deur dicht te doen zodat niemand eruit valt. In Nederland gebruiken we daar een bezem voor. Je zou namelijk maar iemand moeten aanraken die je niet kent, bah. Wanneer we al onze ledematen binnenboord hebben ben ik een van de gelukkigen die een laatste zitplaats heeft veroverd. Hoe me dat is gelukt moet ik helaas voor mezelf houden. Terwijl ik zit kijk ik genietend rond. Een overvolle trein betekent voor mijn fantasie de jackpot. Ik bereid me voor op een heerlijk reisje mensen kijken.  Wie zal dit keer mijn slachtoffer worden? Iemand die zit? Een van de staande sardientjes? En voor dat ik hier lang over na kan denken wordt de keuze al voor me gemaakt. Er is namelijk één letterlijke spraakmaker in de trein. Een meisje – rond de 25 jaar met bruin haar- is luidkeels aan het bellen met haar schorre studentenverenigingsstem. Ik kan niet om haar heen. Over haar liefdesleven zal ik moeten fantaseren. Maar ik merk al snel dat mijn fantasie hier buitenspel wordt gezet. Ze gooit haar volledige liefdesleven namelijk op tafel. Ze schreeuwt over al haar veroveringen en over hoe de mannen voor haar in de rij staan. Ze wisselt dit af met overdreven giechelen. Ik kijk om heen om te zien of iedereen het hoort. Natuurlijk, ik had niet eens rond hoeven kijken. Ik denk dat zelfs de mensen op het eindstation haar eerder horen aankomen dan de trein. Ze begint nog harder te praten. Het wordt gênant. Zou ze dit doen om indruk te maken op de knappe mannen hier om ons heen? Ik kijk naar ze en realiseer me dat die mannen naar mij kijken. Met een blik van verstandshouding. Ons oogcontact weerspiegelt plaatsvervangende schaamte voor dit meisje. Geen indruk op de mannen dus. Zou ze dat wel doorhebben? Zou ze trouwens überhaupt doorhebben dat de hele trein haar kan horen? Ja dat heeft ze. Dondersgoed. Want om de paar seconden kijkt ze de coupe rond om te zien of we het allemaal wel gehoord hebben. Waarom toch? Waarom begin je nu over nummertje 37 op je lijst? Ik houd van cijfertjes, maar dit gaat te ver. 38, 39, 40…. ‘NOU IS HET GENOEG ANNA!’ hoor ik een man opeens vanuit het einde van de coupe roepen. Ik probeer hem te zien maar hij staat verscholen achter de vele mensen. ‘Hou op met deze poppenkast! Ik weet dat je niet echt belt want je telefoon is stuk. Je hebt hem zelf kapot gegooid toen je erachter kwam dat ik…dat ik…Nou ja, je weet wel. Je punt is duidelijk. Het spijt me. Kom je nu alsjeblieft weer mee naar huis?’ Anna, wat dus haar naam is, hangt haar onzichtbare telefoon op en kijkt enigszins triomfantelijk. Ze loopt naar de schreeuwende man toe en verdwijnt voor mij, tussen de mensenmassa, uit het zicht.
Wauw, wat een heerlijke treinreis tot dusver. Anna zette mijn fantasie dan wel buitenspel, maar met de komst van deze man en zijn ’toen je erachter kwam dat ik…je weet wel…’ is ze weer helemaal ‘back in de game’. Dit wordt nog een leuk halfuurtje.

Deel dit bericht:Share on FacebookEmail this to someoneTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+

One thought on “Het meisje en de 40 mannen

Reageren kan hier!