14598449388_28030172e0_m

Gerda en Wim (10)

(Dit is een vervolg op Gerda en Wim (9))

Wim. Wim. Wim. Je hebt het niet makkelijk gehad zo te horen. Arme jongen. Of nouja, man natuurlijk. Ik zal me maar niet gedragen als je moeder. Maar toch, arme jongen. Hoe heeft die vrouw jou nou in de steek kunnen laten? Had ze dan niet door hoe goed ze het voor elkaar had? Dat een autootje, een huisje en een boek genoeg is? Dat daar geen verre oorden voor nodig zijn? Het is echt in hè tegenwoordig? De nichtjes van mijn collega Anita zijn ook heel de tijd op pad. Ergens naar Azië met zo’n zware rugtas op. Het lijkt me niets. En in die tas is vast geen ruimte voor mijn boeketromannetjes. Al denk ik dat ik die niet eens over de grens meekrijg. Nee hoor, mij niet gezien. Volgens mij eten ze daar geen eens gehaktballen. En onder knutselen verstaan ze elkaar schminken. Bah, andere mensen die je niet kent aanraken. Ik moet er niet aan denken. Maar goed, ik wijk alweer veel te ver af van het verhaal. Het gaat erom dat je bij mij niet bang hoeft te zijn dat ik je over wil halen tot zulke dingen. Ik heb vaak genoeg aanbiedingen gezien op internet als ik me verveelde op kantoor en ze als reclame op-popten tijdens mijn spelletje Sudoku. Maar mijn hart gaat er niet sneller van kloppen hoor. Weet je waarvan wel? Van Wim die zegt dat hij z’n best gaat doen.
Ik ben heel erg benieuwd hoe je dat gaat doen. Ik ga lekker niet verklappen hoe ik het voor me zou willen zien want anders wordt het veel te makkelijk voor je. Je vraagt je af of je misschien een boeketromannetje moet lezen om te weten hoe het moet. Nou, ik kan je vertellen, in zulke boeken doen ze op hele andere manieren hun best. En hebben ze veelal piratenpakjes aan. Dat kan ik niet van je vragen. En volgens mij staat je dat ook helemaal niet. Dus doe maar gewoon die lichtbruine lievelingsbroek van je aan hoor. Die ene die je zo lekker vindt zitten. Dan voel je je eerder op je gemak en is de kans kleiner dat je wegrent. Voor beiden een winsituatie dus.
Ik ben eigenlijk wel benieuwd wat je ex-vrouw voor boeken las. Vast betere boeken dan ik. En wat voor dingen ze bakte die zo lekker roken. Kan niet beter dan mijn dingen. Mijn gehaktballen. Wim, als ik jouw vrouw zou zijn zou ik het elke week overheerlijk laten ruiken naar gehaktballen. We zouden ze kunnen eten op vrijdag. Dan maak ik wat extra en neem ik die op zaterdag mee naar de boekwinkel. Dan eten we ze samen op en lees ik net als je ex-vrouw een boek in de boekwinkel. Omdat je dat zo fijn vindt. Maar dan moet je wel een goede stoel voor me regelen hoor want ik ga niet op zo’n krukje zitten.
Maar laat ik het verder maar niet over je ex-vrouw hebben. Maar echt hoor, bij mij hoef je nooit bang te zijn dat ik gek doe. Ik wil het desnoods in onze huwelijkse voorwaarden meenemen. En misschien kunnen we dan ook afspreken dat we gewoon nooit meer internet gebruiken. Ik houd er eigenlijk ook niet van. Het kost alleen maar tijd en het leidt me veel te veel af van mijn werk omdat ik steeds weer de nieuwste roddels wil opzoeken. Vooral van de koninklijke familie. Dus zo’n gek idee is dat niet. Jij haat het, ik houd er niet van. Van mijn part zitten we er nooit meer op. Dit is ja ook mijn laatste bericht naar jou voordat we afspreken. Daarna hebben we geen internet meer nodig want kunnen we gewoon bij elkaar langs gaan.
Nou, spannend hè? Het is bijna zover. Zullen we aanstaande zondag afspreken? We moeten denk ik niet te lang wachten want dan word jij te zenuwachtig.
Oja, en dat verhaal over jou en die blonde vrouw wat ik bedacht heb, bewaar ik voor zondag. Voor als we een ongemakkelijke stilte hebben. En ik heb een verrassing. Een beloning voor als je echt je best hebt gedaan. Dan neem ik je mee naar mijn huis en…

 

Maak ik mijn gehaktballen voor je!!

 

Ik kan niet wachten.
Liefs,

Gerda

Deel dit bericht:Share on FacebookEmail this to someoneTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+

Reageren kan hier!