Keuzestress

Keuzestress. Voor iedereen een veelvoorkomende situatie. Voor mij en mijn roze bril een groot probleem. Een heel groot probleem. Want waar iedereen het moeilijk vindt om keuzes te maken is het met een roze bril op nog veel moeilijker. Zij het niet onmogelijk. Wie wel eens met mij in een supermarkt is geweest weet precies waar ik het over heb. Met mij naar een supermarkt gaan wordt over het algemeen door mensen ervaren als ‘een ramp’. Als dweilen met de kraan open. Als wortel schieten. Als zoeken naar een speld in een hooiberg. Het spijt me jongens, maar ik kan gewoon niet kiezen. Ik wil alles hebben. Want alles is door mijn roze bril aantrekkelijk. Elk minuscuul detail van elk product neem ik onder de loep en zorgt ervoor dat ik het wil hebben. Het is een serieus probleem geworden. Het kost me per week zo’n 20 uur. Dat is een extra halve werkweek erbij! Wanneer normale mensen naar de supermarkt gaan met op hun lijstje 3 dingen (water, een half brood en chocola) zijn ze binnen 5 minuten weer buiten. Ik zal beschrijven hoe het er voor mij aan toe gaat.
Rond 6 uur loop ik de supermarkt in. Het is heel druk, want alle studenten krijgen honger en beseffen dat ze niets in huis hebben en alle werkenden gaan op weg naar huis nog even langs de Appie.  Ik wurm me door de winkelmandjes en drukpratende mensen heen op weg naar mijn eerste doel: een flesje water. Ik heb al wat zelfkennis en weet dat dit het makkelijkste product van mijn lijstje zal zijn. Het ‘makkelijkste’. Want kies maar eens tussen bubbels, een beetje bubbels, geen bubbels, met vleugje citroen, met vleugje munt, een klein flesje, een groot flesje, huismerk, Spa, Bar Le Duc merk, etc. Elk uniek specifiek flesje heeft voor mij voordelen. Bubbels bubbelen lekker in je mond maar een beetje bubbels bubbelt lekker en kun je ook nog eens snel doordrinken. Een groot flesje hoef je niet bij te vullen een klein flesje is makkelijk mee te nemen. Het woord Spa kan ik prima uitspreken maar over het, wel weer chiquer klinkende, woord Bar Le Duc struikel ik wel eens. Citroen is lekker voor de dorst, munt is lekker voor na t eten. Help! Kom op Sandrijn, het gaat om een flesje water, je kunt het. En na een paar minuten wikken en wegen durf ik uiteindelijk toch een keuze te maken: Spa met een vleugje citroen. Het wordt morgen immers lente.
Goed, door naar doel 2: een half brood. Bij aankomst blijf ik eerst 5 minuten als verdoofd staan. Ik staar naar het prachtige kleurenpalet van de bruine tint. Van wit, naar heel lichtbruin, naar lichtbruin, naar bruin, naar donkerbruin, naar heel donkerbruin, naar het zwart van roggebrood. Vervolgens vervloek ik het superfood-tijdperk. Want waar je eerst tenminste nog gewoon alleen tussen die kleuren moest kiezen moet ik nu ook nog eens kiezen tussen spelt, boekweit en desembrood. En gezien je tegenwoordig overal quinoa in vindt, bestaat er vast en zeker ook nog quinoa-brood. (En na even googelen kan ik jullie mededelen dat het echt bestaat http://www.volrecepten.nl/z/quinoa-brood.html) Net als bij het flesje water zie ik bij elk brood weer niets dan voordelen. Goed voor je darmen, voedzaam, lekker, knapperig, zacht… Ik sta nog een paar minuten zwijgend naast het brood. Net op het moment dat ik het wil opgeven stroomt er een horde studenten voor me langs en valt er een brood uit het schap. Ik pak het op en besluit dat dit mijn keuze is. Ik wil de studenten bijna omhelzen. Ze zouden eens moeten weten dat hun onhandigheid voor mij een heldendaad is.
Enigszins trots loop ik richting de chocolade, het laatste en tevens het moeilijkste product van m’n lijstje. Alleen het merk Milka heeft al een pijnlijk groot assortiment. Dus wederom sta ik totaal wanhopig en in paniek naar het schap te staren. Een behulpzame jongeman komt naar me toe ‘Kan ik u misschien ergens mee helpen?’ Ja, denk ik. Alsjeblieft, bevrijd me. Maak een keuze voor me. Red me. ‘Ik kan niet kiezen’ zeg ik. Hij lacht en zegt ‘Tja mevrouw dat zult u toch helemaal zelf moeten doen hoor’. Bedankt, wrijf het er nog maar even in. Karamel…Smarties…Hazelnoot…American Cookies…Oreo…Butterscotch… Praline…Kokos…Sinaasappel…
Ergens in mijn achterhoofd begin ik te merken dat het verdacht rustig wordt in de winkel. Maar ik ben te druk bezig met voelen welk papiertje het lekkerst voelt om het door te hebben. De jongeman komt weer langs en vraagt heel verbaasd ‘Bent u hier nou nog steeds?’ Wat een gekke vraag. Ik sta hier nog maar net toch? Toch? Witte chocola…Melk chocola…Pure chocola… Ik begin nu echt in paniek te raken. Mijn hartslag verhoogt en ik krijg het heel benauwd. Op dat moment beginnen de pootjes van mijn roze bril, mijn montuur van Groningse nuchterheid, te rammelen. Willen jullie wat zeggen jongens? Mijn pootjes roepen heel hard: NAIT SOEZ’N*!!! Ik slaak een zucht van verlichting. Ik moet inderdaad niet zeuren en pak blind een reep uit het schap. Mijn 
Groningse nuchterheid, mijn redding, mijn houvast. 
Ik loop naar de kassa om af te rekenen. ‘U bent de laatste klant vandaag mevrouw’ deelt de caissière me mee. Hm, weer niet binnen 4 uur gelukt. De volgende keer mogen jullie iets eerder gaan rammelen jongens.

 

*Nait soez’n is Gronings voor ‘niet zeuren’.

Deel dit bericht:Share on FacebookEmail this to someoneTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+

8 thoughts on “Keuzestress

Reageren kan hier!