14598449388_28030172e0_m

Gerda en Wim (9)

(Dit is een vervolg op Gerda en Wim(8))

Lieve Gerda,

In mijn vorige bericht heb ik je beloofd dat ik je in de volgende zou vertellen over de vrouw in mijn leven. Ik vrees dat dit nu de ‘volgende’ is en dat ik er dus aan moet geloven. Want ik houd me altijd aan mijn belofte. Ik begin er nu maar meteen mee, want anders durf ik niet meer.
Zo’n dertig jaar geleden kreeg ik een relatie met een vrouw. We hadden het erg leuk samen. We pasten perfect bij elkaar. Ik was altijd te vinden in mijn boekenwinkel en zij werkte als vrijwilligster op een basisschool. ‘s Middags was ze dus altijd lekker thuis. Dan ging ze een beetje schoonmaken in huis, deed ze de was en bakte ze lekkere dingen. Als ik dan thuis kwam van de boekenwinkel rook het hele huis lekker en aten we samen haar baksels op. Daarna liepen we elke avond samen buiten een rondje, tenzij het regende. Als zij op zaterdags vrij was en ik in de boekwinkel stond, zat ze de hele dag bij me in de winkel een boek te lezen. Dat vond ik altijd de leukste dag van de week. Mijn boeken en mijn vrouw in dezelfde ruimte. Het beste gevoel van de wereld. Elke week zag er hetzelfde uit. En we vonden het allebei heerlijk. We hoefden niet op vakantie, we hoefden geen gekke dingen te doen. We hadden genoeg aan elkaar, de boeken en ons fijne huisje. Zo deden we het 15 jaar lang. Maar toen begon alles te veranderen.De komst van het internet heeft alles verpest. Je weet dat ik een hekel aan het internet heb, maar je zult er nu nog beter achter komen waarom dat is. Mijn vrouw ontdekte het internet en raakte er langzaam verslaafd aan. In plaats van lekkere dingen te bakken zat ze de hele middag te surfen op het internet. En op zich was dat het probleem nog niet. Het waren de sites waarop ze terecht kwam. Sites over verre oorden, wildwaterbanen, extreme expedities, bungeejumping en nog meer van dat soort gekke dingen. Opeens waren ons huisje en onze dagelijkse wandelingetjes niet meer genoeg. ‘Wanneer gaan wij nou eens op vakantie, Wim?’ ‘Wanneer doen wij nou eens een keer gék, Wim?’ Gek doen…ik kreeg het al benauwd bij het idee. Dus ik begon langer door te werken in de boekwinkel en kwam steeds later thuis. Gewoonweg omdat ik bang was dat ze weer met één of ander raar voorstel kwam. Op een dag kwam ik thuis en had ze haar spullen gepakt. Haar laatste woorden waren: ‘Wat ben je toch een saaie lul, Wim. Ik ga op wereldreis.’ Dat was de laatste keer dat ik haar ooit gesproken en gezien heb…

Nou Gerda, dat was mijn verhaal. Ik heb het naderhand nooit meer aan iemand durven vertellen. Maar ik moet zeggen dat het goed voelt. Het voelt alsof ik het op deze manier eindelijk echt afsluit. Maar je snapt dus wel waarom ik zo doorvroeg over of je echt van gek doen hield. En of je me geen saaie oude lul vond. Ik was zo bang dat ik weer hetzelfde zou mee maken. Maar je hebt me gerustgesteld. Ik ben er klaar voor.
Dit is zoals we afgesproken hebben ons laatste bericht voordat we elkaar zullen ontmoeten. Ik vind het doodeng, maar ik beloof je dat ik je het niet zal laten merken. Ik zal niet wegrennen en zal blijven zitten. Maar misschien kun je voor de zekerheid een stuk touw meenemen om me vast te binden. De boekenbeurs klinkt als een leuk idee. Als we dan niets tegen elkaar weten of durven te zeggen kunnen we in een boek bladeren en net doen alsof we aan het lezen zijn. Dat lijkt me een goed plan.
Ik geef je gelijk Gerda. In dat je vindt dat ik mijn best moet doen. Ik had nooit mogen wegrennen. Dus ik zal erg veel moeite voor je doen op de boekenbeurs. Ik zal mijn mooiste broek dragen en je alles vertellen over de boeken. Ik zal je ophalen in mijn rode autootje en de deur voor je open houden. Dat is toch wat je bedoelt met ‘mijn best doen’? Of vergis ik me? Dan moet je in je laatste bericht maar een hint geven over hoe het moet, want ik heb er geen verstand van. Misschien moet ik voor die tijd toch nog maar een boeketromannetje gaan lezen.
Dit was het dus Gerda, mijn laatste bericht. Maar ik ben nog wel ergens benieuwd naar. Het verhaal wat jij in je hoofd had bedacht over mij en de vrouw in mijn leven. Hoe ging dat?
Ik hoor het graag in je laatste bericht. Net als hoe laat je me waar verwacht.

Tot in het echt Gerda.

Wim

Deel dit bericht:Share on FacebookEmail this to someoneTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+

2 thoughts on “Gerda en Wim (9)

Reageren kan hier!