Gevangen op kantoor

Het is 10:30 uur. Nog een hele dag voor de boeg. Smachtend kijk ik naar de zonnestralen en de blauwe lucht buiten. Gefrustreerd kijk ik naar mijn twee computerschermen binnen. Ik neurie het liedje ‘Working nine to five…’ Ik zit vast in de gevangenis die het kantoor wordt genoemd. Achter horizontale luxaflex-tralies. Normaliter is het al zwaar, maar nu, met de lente op komst; dramatisch! De tijd kruipt voorbij. Ik wil naar buiten! Uit frustratie begin ik een beetje tegen het raam aan te tikken. Toegegeven, het is meer wanhopig op het raam bonken in de hoop dat iemand me hoort en redt. Maar er gebeurt niets. Ik bonk door en merk dat het raam zijn weerstand verliest. Met nog een paar duwen springt het raam open. Lentewind komt m’n neus tegemoet. Meteen sta ik op scherp. Als een junkie die weet dat hij in de buurt van een nieuwe shot is. Ik. Moet. Scoren. Schichtig kijk ik om me heen of er geen collega’s in de buurt zijn. Ik zie niemand. Wat als ik nou héél even door het raam klim? Dat heeft toch niemand door? Heel even maar. Zachtjes sta ik op en slinger mijn been het raam uit. Nouja slingeren, ik wou dat ik zo soepel was dat ik überhaupt mijn benen kon laten slingeren. Het ziet er meer uit als een boomstronk die met kabels uit een raam wordt getakeld. Maar ik ben er uit. Uit het raam, maar nog lang niet beneden, want ik was in mijn enthousiasme even vergeten dat ik op twee hoog zit. Hmm. En nu? Wat hang ik hier sullig. Even twijfel ik of ik weer naar boven zal klimmen maar de door lentezon verwarmde stoeptegels lokken me meer. Dus dat wordt klimmen. Hoe doet Jane dat als Tarzan niet in de buurt is? Ik kijk om me heen en beoordeel mijn opties. Om vervolgens tot de conclusie te komen dat ik maar 1 optie heb: De immer populaire regenpijp. Stelt je nooit teleur in situaties als deze. Dus daar ga ik, centimeter per centimeter op weg naar de regenpijp en al hangend denk ik aan Bambi. Ik word namelijk vaak ‘Bambi on ice’ genoemd wegens mijn gebrek aan coördinatie en stabiliteit. Hoe haal ik het dan in gódsnaam in mijn hoofd om zoiets te doen?! Maar ik heb inmiddels geen keus meer. Ik slaak een lichte zucht van verlichting als ik de pijp heb bereikt. Nu moet het goedkomen. Niet in staat om langer te wachten kies ik voor de ‘glijd-methode’. Na een harde ‘aaaahhh’ uit mijn mond en een ‘kggggrrrrg’ uit de mond van mijn scheurende broek kom ik met een harde klap beneden. De kapotte kleding, de pijn, het maakt allemaal niet meer uit! Ik ben buiten! Ik ben vrij! Ik maak een klein overwinningsdansje in de zon. Wat houd ik van de lente. Ik huppel een beetje rond en wissel dat af met bukken om de warme stoeptegels te voelen. Het voelt als spijbelen, heerlijk! Wat zal ik eens gaan doen? Een wereld aan mogelijkheden! Ik besluit om een ere-rondje te houden rondom het hele gebouw. En jaloersmakend te zwaaien naar alle sukkels die nog steeds binnen zitten. Joehoe, kijk naar mij! Zie mij hier genieten! Het is prachtig buiten! Waarom zitten jullie daar nog?! Onderweg kom ik een jongeman tegen. We lachen samenzweerderig naar elkaar. Hij is ook ontsnapt, te zien aan zijn jongensachtige grijns en de scheur in zijn t-shirt. We begrijpen elkaar en hebben geen woorden nodig om dat kenbaar te maken. Na een knipoog vervolgen we gescheiden onze weg om verder te genieten. Als een ware koningin van de vrijheid zwaai ik nog een paar keer hooghartig naar de gevangenen. Mijn oog valt op een blonde vrouw van in de twintig. Ik zie dat ze wanhopig op de klok kijkt en vol frustratie op haar toetsenbord tikt. Oei, zij is echt een zwaar geval. Arme vrouw. Als ik nog wat beter kijk zie ik dat ze verdacht veel op mij lijkt… Weer kijkt ze op de klok. Ze kijkt op de klok… Ik kijk op de klok… En opeens zit ik weer binnen achter mijn bureau. Het is 10:31 uur. Nog een hele dag voor de boeg. Met dezelfde frustratie ga ik verder. Maar nu wel met een kleine ondeugende grijns van een leuke dagdroom.

Deel dit bericht:Share on FacebookEmail this to someoneTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+

2 thoughts on “Gevangen op kantoor

Reageren kan hier!