Vertraging is leuk!

Weet je waar ik echt van kan genieten? Vertraging. Vertraging met de trein, heerlijk. Vanmorgen had ik weer het geluk. Ik heb het idee dat jullie denken dat ik dan wel ironisch ben, dan wel aan het liegen ben. Geen van beiden zijn echter waar. Toegegeven, vertraging is af en toe wat onhandig. Maar de onhandigheid valt in het niets bij het genot dat het me brengt. Dat genot haal ik uit onverstoorbaar zijn op een bijna stoïcijnse manier. Uit blij en vrolijk blijven waar iedereen om me heen verandert in de moppersmurf als de eerste tekenen van vertraging verschijnen. Waarschijnlijk is dit alleen mogelijk met de speciale roze bril die ik op heb. Met roze glazen die alles mooier maken en Groningse nuchterheid die zegt: ‘Doe je niets ‘an.‘ Je kunt er inderdaad niets aan doen, dus dan kun je er maar beter van genieten. Om te beginnen met een kleine glimlach wanneer het bord boven het spoor de beruchte blauw knipperende + 5 min. aangeeft gevolgd door de monotone stem van de omroepvrouw.  Het eerste gemompel van mijn omstanders begint al te komen. Gezichten beginnen te betrekken, voeten beginnen onrustig te schuifelen en binnen no time staat bijna iedereen met zijn telefoon in de hand. Even de NS site checken, hopend dat de omroepster van het station het verkeerd heeft. Alsof die arme vrouw ooit een fout maakt. Ze vertelt je misschien dingen die je niet wilt horen, maar ze liegt nooit.
Daarna begint het echt leuk te worden; 10 minuten vertraging. Het voetgeschuifel wordt gestamp en het getik op telefoons wordt getimmer op telefoons. Mensen beginnen hardop te vloeken en kijken om zich heen of ze iemand kunnen vinden waar ze tegen aan kunnen klagen. Niet dat het niemand kunnen vinden ze ervan weerhoudt om te vloeken. Nee, dan houden ze wel een vloekfeestje met zichzelf.
Ik wrijf in mijn handen; fantastisch! Mijn glimlach is inmiddels een grote lach geworden en probeer zonder woorden aan iedereen te vertellen dat ik me niets aantrek van de vertraging en enorm opgewekt ben. Het lijkt net alsof de grootte van mijn glimlach de mensen nog chagrijniger maakt. Of is het andersom? Ben ik echt een enorme sadist en word ik euforisch van chagrijnige mensen?
Hoe dan ook, het is tijd voor de genadeslag; 15 minuten vertraging. YES. Mensen gaan dramatisch op de grond liggen en richten hun handen naar de hemel. Waarom? Waarom ik? Ze beginnen te jammeren en te huilen als kleine baby’s. Ik straal inmiddels vanuit mijn hele lichaam en mijn lach is zo groot dat ik omstanders een zonnebril zou aanraden. Ik maak een dansje en begin te zingen: ‘Ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk…’ De blikken die omstanders op me werpen zeggen genoeg… Gelukkig voor hun, jammer voor mij, komt daar de trein aan. En de trein stopt met zijn deuren pal voor mijn neus.
Ja jongens, dat is nou karma.

Deel dit bericht:Share on FacebookEmail this to someoneTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+

Reageren kan hier!