2014-05-Life-of-pix-street-city-crosswalk

De ring

Het was zoals altijd weer megadruk in de trein. Zo’n drukte dat je mag hopen dat je een plekje kan vinden waar je kan staan en een persoonlijke ruimte hebt groter dan 10 vierkante centimeter. Ik had het geluk dat ik in het beginstation moest instappen en zodoende een zitplaatsje voor mezelf heb kunnen veroveren. Of je het echt geluk kunt noemen weet ik niet, want het betekent dat je om 7 uur ’s ochtends in de trein moet zitten. En daar wordt niemand natuurlijk blij van. Een mede ‘bofkont’ is de charmante vrouw tegenover me. Ze is mooi en heeft een bijzondere uitstraling. Ik schat haar op zo’n 40 jaar. Bij het zitten trekt ze haar jas uit. Maar door het gebrek aan ruimte gaat dit niet heel soepel waardoor haar ketting knapt en op de grond weg stuitert. Ze is meteen in paniek. ‘Onee, mijn ketting! Waar is hij heen gevallen? Ik kan hem niet meer vinden. Oh wat vind ik dit erg!’. Ik kijk haar vol medeleven aan. Ik zou er ook van balen. Maar ze gaat wel erg ver in haar paniek. Ze bukt  -waar je erg lenig voor moet zijn met zo weinig ruimte- en zoekt op de grond naar haar ketting. Ondertussen geeft ze alle mannen om ons heen een gulle kijk op haar bilpartij. Ze kan het niet goed zien en gaat daarom liggen om in een soort van tijgermanoeuvre verder op zoek te gaan. Mij hierbij per ongeluk een flinke trap gevend zegt ze: ‘Sorry hoor! Maar er zat een ring aan de ketting die niet meer paste omdat ik ben afgevallen, en het is heel erg belangrijk dat ik deze ring terugvind.’
Maar wacht eens even…
Een ring? Blinde paniek bij het kwijtraken ervan? Dat moet wel een trouwring zijn. Deze charmante vrouw is gewoon een vreemdgangster! Meteen roep ik mezelf tot de orde. Sandrijn, dat mag je niet zomaar denken. Maar hoe meer tijd er verstrekt, hoe overtuigender ik van mijn eigen waarheid word. Ze heeft een veel te goed lichaam voor iemand van 40 jaar. Als je eenmaal getrouwd bent doe je daar geen moeite meer voor en heb je hangbillen. Zij heeft daarentegen zeker geen hangbillen. En ik weet dat de mannen hier in de trein me daar meer dan gelijk in geven.
Zei ze bovendien niet dat ze is afgevallen? Ja ja, te veel extra ‘lichaamsbeweging’ zeker. En ze is vast zo verliefd op haar nieuwe minnaar dat ze door al de vlinders in haar buik niet meer kan eten.
En wat heeft ze aan?! Ze zit gewoon in haar joggingbroek! Het is overduidelijk dat ze rechtstreeks van haar geheime lover komt. Haar haar zit weelderig om haar gezicht heen en ze draagt geen make-up.  En die bijzondere uitstraling? Dat is gewoon een zweverige blik van verliefdheid.
Hoe overduidelijk kan het zijn?
Ondertussen is ze nog steeds op zoek naar haar ring. Met lief lachen heeft ze wat mannen overgehaald om mee te helpen zoeken, maar ook zij boeken geen resultaat. Onder het mom van ‘ik zoek op het eindstation wel verder’ gaat ze zitten. Nog steeds lichtelijk in paniek. Ze kijkt me aan en vraagt: ‘Wil je weten waarom ik hem zo graag terug wil vinden?’ ‘JA! JA! JA!’ denk ik, smachtend naar een smeuïg verhaal om mijn saaie werkdag wat kleur te geven. Maar ik zeg heel bescheiden ‘ Ja’.
Vervolgens vertelt ze me dat ze een tijdje geleden haar eigen yogaschool is begonnen, en dat ze met haar eerste winst de ring voor zichzelf gekocht heeft als beloning.
O.
Aha.
Yoga dus.
Vandaar de outfit. Vandaar het afvallen. Vandaar het strakke lichaam. Vandaar de zweverigheid, het missen van make-up en de wilde haren.

Oeps. Te snel geoordeeld. Foei Sandrijn.
Beschaamd luister ik naar haar verhaal en neem me voor om heel, heel, heel erg goed mee te helpen zoeken naar haar welverdiende ring.

Deel dit bericht:Share on FacebookEmail this to someoneTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+

Reageren kan hier!