2014-05-Life-of-pix-street-city-crosswalk

Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg

Met ferme pas loop ik naar de laatste dubbele lege plek in de trein. Ik vind dat wij lange mensen het recht hebben om in een 4zits een stoel tegenover ons vrij te hebben. Het is onmenselijk als wij onze lange stelten moeten opvouwen in een kwart vierkante meter.
Dus wanneer de conducteur op zijn fluitje blaast, houd ik een inwendig overwinningsdansje; het is weer gelukt! Ik strek mijn benen uit en vlij mezelf lekker neer ter voorbereiding op mijn drie kwartier durende reis.
Maar ik heb blijkbaar te vroeg gejuicht. Want daar komt hij aan. Twee meter lang, luid bellend en een arrogante houding. Hij aast duidelijk op de lege plek tegenover mij. Ik strek mijn benen nog eens extra om te laten zien dat hij echt niet op de stoel tegenover mij past. Maar hij negeert mijn gebaar en steekt zonder iets te zeggen, zonder me zelfs maar aan te kijken, zijn hand op en wuift mijn benen weg. Pardon? Hij wuift mijn benen weg? Ik kijk om me heen voor wat medeleven van mijn medereizigers, maar niemand schijnt het gezien te hebben. Daarom schuif ik met tegenzin mijn benen dan toch maar een beetje in. Maar ik doe dit uiteraard tergend langzaam. Zonder bedankje gaat hij zitten en belt er vrolijk verder op los.
Ik kijk hem boos aan. Heel boos. Enigszins verschrikt kijkt hij terug. Hij hangt zijn telefoon op en de 5 minuten daarop volgend kijkt hij nogal beteuterd en is duidelijk in gedachten verzonken. Hij lijkt te beseffen dat hij onredelijk is geweest en gedurende de rest van de reis probeert hij het goed te maken met geforceerde opmerkingen over het uitzicht en grapjes over de ongemakken van het lang zijn. Het lijkt zelfs alsof hij een poging tot flirten doet. De onhandigheid straalt ervan af. Ik begin al wat te ontdooien en constateer dat hij zonder twijfel nog vrijgezel is.
De dure kleren, het drukke bellen over belangrijke zaken en een blik die zegt ‘kijk mij eens succesvol zijn’, doen denken dat hij het allemaal goed voor elkaar heeft. Maar daar prik ik meteen doorheen. Hij is wanhopig op zoek naar een vrouw. Hoogstwaarschijnlijk heeft hij in al die wanhoop een vrouwenmagazine opengeslagen om hieruit een strategie te ontwikkelen. Maar pech voor ons, en pech voor hem, was dit het nummer ‘Vrouwen willen geen man die te lief is’. Met als gevolg dat hij nu denkt dat hij enorm aantrekkelijk is met zijn klootzakkerige houding, een houding die hem duidelijk niet is aangeboren. Maar zo simpel werkt het voor vrouwen  niet. Wij kennen geen zwart en wit. Er is altijd een nuance. Daarom besluit ik om de laatste minuten van mijn reis nog een paar keer heel boos naar hem te kijken om te laten zien dat dit niet de manier is om vrouwen te versieren.
Bij het opstaan laat ik quasi per ongeluk mijn eigen tijdschrift op zijn schoot vallen. Vanuit mijn ooghoek zie ik dat hij hem opraapt en de titel leest:  ‘2015 wordt het jaar van doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’. Het laatste dat ik hoor is dat hij een zucht van verlichting slaakt en alle spanning van de afgelopen jaren van zijn schouders glijdt.
Ik glimlach in mezelf en denk ‘hij komt er wel’.

Deel dit bericht:Share on FacebookEmail this to someoneTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+

Reageren kan hier!